ਪਤੰਗ

ਚੜਦੇ ਸੀ ਕੋਠੇ ਅਸੀਂ ਪਤੰਗ ਦੇ ਬਹਾਨੇ
ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਅਣਡਿੱਠਾ ਰਹੀ ਕਰਦੀ ਰਕਾਨੇ
ਇੱਕ ਨਾ ਮੰਨੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਪੇਂਡੂ ਭੌਰ ਦੀ
ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਵਲੈਤ ਦਾ ਖਿਆਲ ਛੜਦੇ
ਹੁਣ ਰੋਈ ਜਾਵੇਂ ਏਥੇ ਨੀ ਪਤੰਗ ਚੜਦੇ
ਅੱਜ ਪੌਣ ਵਗੇ ਰੱਬਾ ਉਹਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਦੀ
ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਫਿਕਰ ਸੀ ਰਹਿੰਦੀ ਏਹੋ ਗੱਲ ਦੀ
ਨਾ ਉਹ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾ ਉਹ ਵੇਹੜੇ
ਨਾ ਉਹ ਵੇਹੜੇ ਵਾਲੀ ਨਿੰਮ ਜਿੱਥੇ ਗੁੱਡਾ ਅੜ ਜੇ
ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਵਲੈਤ ਦਾ ਖਿਆਲ ਛੜਦੇ….
ਇੱਕ ਮੋਮੀ ਜਾਮ ਦਾ ਲਿਫਾਫਾ ਤੇਰੇ ਘਰੋਂ ਉੱਡ ਆਇਆ
ਕੱਟੀ ਕਾਟ ਤੀਲਾਂ ਸੂਲਾਂ ਲਾ ਪਤੰਗ ਮੈਂ ਬਣਾਇਆ
ਉੱਤੇ ਲਿਖ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਅਸਮਾਨੀ ਚਾੜਤਾ
ਡੋਰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਤੇਨੂੰ ਸੀ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ
ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਵਲੈਤ ਦਾ ਖਿਆਲ ਛੜਦੇ….
ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀਆਂ ਪੜਾਈਆਂ ਪੜ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਹੋ ਗਏ
ਥੋਡਾ ਮੁੱਲ ਕੋਈ ਨਾ ਅਸੀਂ ਭਾਅ ਥੋਕ ਹੋ ਗਏ
ਉਹ ਸਕੂਲ ਦੇ ਦਰਖਤਾਂ ਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਨੇ ਨਾਂ
ਕੱਚੀ ਪਹਿਲੀ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਰਹੇ ਪੜਦੇ
ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਵਲੈਤ ਦਾ ਖਿਆਲ ਛੜਦੇ….
ਹੁਣ ਰੋਈ ਜਾਵੇਂ ਏਥੇ ਨੀ ਪਤੰਗ ਚੜਦੇ

ਚੜਦੇ ਸੀ ਕੋਠੇ ਅਸੀਂ ਪਤੰਗ ਦੇ ਬਹਾਨੇ

ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਅਣਡਿੱਠਾ ਰਹੀ ਕਰਦੀ ਰਕਾਨੇ

ਇੱਕ ਨਾ ਮੰਨੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਪੇਂਡੂ ਭੌਰ ਦੀ

ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਵਲੈਤ ਦਾ ਖਿਆਲ ਛੜਦੇ

ਹੁਣ ਰੋਈ ਜਾਵੇਂ ਏਥੇ ਨੀ ਪਤੰਗ ਚੜਦੇ

ਅੱਜ ਪੌਣ ਵਗੇ ਰੱਬਾ ਉਹਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਦੀ

ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਫਿਕਰ ਸੀ ਰਹਿੰਦੀ ਏਹੋ ਗੱਲ ਦੀ

ਨਾ ਉਹ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾ ਉਹ ਵੇਹੜੇ

ਨਾ ਉਹ ਵੇਹੜੇ ਵਾਲੀ ਨਿੰਮ ਜਿੱਥੇ ਗੁੱਡਾ ਅੜ ਜੇ

ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਵਲੈਤ ਦਾ ਖਿਆਲ ਛੜਦੇ….

ਇੱਕ ਮੋਮੀ ਜਾਮ ਦਾ ਲਿਫਾਫਾ ਤੇਰੇ ਘਰੋਂ ਉੱਡ ਆਇਆ

ਕੱਟੀ ਕਾਟ ਤੀਲਾਂ ਸੂਲਾਂ ਲਾ ਪਤੰਗ ਮੈਂ ਬਣਾਇਆ

ਉੱਤੇ ਲਿਖ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਅਸਮਾਨੀ ਚਾੜਤਾ

ਡੋਰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਤੇਨੂੰ ਸੀ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ

ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਵਲੈਤ ਦਾ ਖਿਆਲ ਛੜਦੇ….

ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀਆਂ ਪੜਾਈਆਂ ਪੜ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਹੋ ਗਏ

ਥੋਡਾ ਮੁੱਲ ਕੋਈ ਨਾ ਅਸੀਂ ਭਾਅ ਥੋਕ ਹੋ ਗਏ

ਉਹ ਸਕੂਲ ਦੇ ਦਰਖਤਾਂ ਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਨੇ ਨਾਂ

ਕੱਚੀ ਪਹਿਲੀ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਰਹੇ ਪੜਦੇ

ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਵਲੈਤ ਦਾ ਖਿਆਲ ਛੜਦੇ….

ਹੁਣ ਰੋਈ ਜਾਵੇਂ ਏਥੇ ਨੀ ਪਤੰਗ ਚੜਦੇ

Published in: on September 18, 2009 at 7:00 am Comments (5)

ਛੰਦ

ਨੈਣੇਵਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾ ਹਾਂ ਜਸ ਗਾਂਵਦਾ
ਜੋੜਕੇ ਤੇ ਛੰਦ ਤੁਸਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਂਵਦਾ
ਜਿਲਾ ਬਰਨਾਲਾ ਤੇ ਭਦੌੜ ਠਾਣਾ ਹੈ
ਨੈਣੇਵਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾਸ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ
ਪਰੇਮਜੀਤ ਹੋਰੀਂ ਛੰਦ ਨੇ ਬਣਾ ਗਏ
ਲਿਖ ਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਗਏ
ਲੋੜ ਕੋਈ ਹੋਵੇ ਮੈਨੂੰ ਖਤ ਪਾਣਾ ਹੈ
ਨੈਣੇਵਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾਸ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ
ਲੁਧਿਆਣਾ ਪਟਿਆਲਾ ਚੜਦੇ ਵੱਲ ਪੈ ਗਏ
ਕੋਟ ਤੇ ਫਰੀਦ ਲਹਿੰਦੇ ਵੱਲ ਰਹਿ ਗਏ
ਰਾਮਪੁਰਾ ਹੈ ਨੇੜੇ ਪੈਂਦਾ ਟੇਸ਼ਨ ਰੇਲ ਦਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਨਈਂਓਂ ਲੱਭਣਾ ਬਠਿੰਡੇ ਮੇਲ ਦਾ
ਫੂਲ ਰਾਮਪੁਰੇ ਤੋਂ ਵਾਇਆ ਢਿਪਾਲੀ ਜਾਣਾ ਹੈ
ਨੈਣੇਵਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾਸ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ

ਨੈਣੇਵਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾ ਹਾਂ ਜਸ ਗਾਂਵਦਾ

ਜੋੜਕੇ ਤੇ ਛੰਦ ਤੁਸਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਂਵਦਾ

ਜਿਲਾ ਬਰਨਾਲਾ ਤੇ ਭਦੌੜ ਠਾਣਾ ਹੈ

ਨੈਣੇਵਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾਸ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ

ਪਰੇਮਜੀਤ ਹੋਰੀਂ ਛੰਦ ਨੇ ਬਣਾ ਗਏ

ਲਿਖ ਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਗਏ

ਲੋੜ ਕੋਈ ਹੋਵੇ ਮੈਨੂੰ ਖਤ ਪਾਣਾ ਹੈ

ਨੈਣੇਵਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾਸ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ

ਲੁਧਿਆਣਾ ਪਟਿਆਲਾ ਚੜਦੇ ਵੱਲ ਪੈ ਗਏ

ਕੋਟ ਤੇ ਫਰੀਦ ਲਹਿੰਦੇ ਵੱਲ ਰਹਿ ਗਏ

ਰਾਮਪੁਰਾ ਹੈ ਨੇੜੇ ਪੈਂਦਾ ਟੇਸ਼ਨ ਰੇਲ ਦਾ

ਸ਼ਹਿਰ ਨਈਂਓਂ ਲੱਭਣਾ ਬਠਿੰਡੇ ਮੇਲ ਦਾ

ਫੂਲ ਰਾਮਪੁਰੇ ਤੋਂ ਵਾਇਆ ਢਿਪਾਲੀ ਜਾਣਾ ਹੈ

ਨੈਣੇਵਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾਸ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ

Published in: on September 10, 2009 at 11:39 am Leave a Comment

ਕਿਸੇ ਖਤ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦਾ ਤੂੰ ਹਾਲ ਲਿਖਦੇ..

ਜੇਠ ਹਾੜ ਦੇ ਦੁਪੈਹਰੇ ਬਾਬੇ ਬਹਿੰਦੇ ਬੋਹੜ ਛਾਵੇਂ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਧੂੰਈਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਸਿਆਲ ਲਿਖਦੇ
ਚਿਰ ਹੋਇਆ ਬਾਈ ਗੇੜਾ ਪਿੰਡ ਨਈਓਂ ਲੱਗਾ
ਕਿਸੇ ਖਤ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦਾ ਤੂੰ ਹਾਲ ਲਿਖਦੇ.

ਪਹੁ ਫੁੱਟਦੇ ਹੀ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੇ ਸਪੀਕਰ ਚੋਂ ਬਾਣੀ
ਓਹ ਸਕੂਲ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਕੌਡੀ ਖੇਡਦੇ ਸੀ ਹਾਣੀ
ਝੋਨੇ ਵਾਲੀ ਢੇਰੀ ਉੱਤੇ ਬਾਪੂ ਮੰਜਾ ਡਾਹਕੇ ਬਹਿੰਦਾ
ਜਾਂਦੀ ਨਹਿਰ ਦਾਣਾ ਮੰਡੀ ਨਾਲੋ ਨਾਲ ਲਿਖਦੇ
ਚਿਰ ਹੋਇਆ ਬਾਈ ਗੇੜਾ ਪਿੰਡ ਨਈਓਂ ਲੱਗਾ…

ਜੀਹਨੇ ਦੇਸੀ ਘਿਓ ਵਿੱਚ ਕੁੱਟ ਕੇ ਖਵਾਈਆਂ ਚੂਰੀਆਂ
ਮੂੰਹ ਹਨੇਰੇ ਚੋਅ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਰਹੀ ਬੂਰੀਆਂ
ਕਈ ਝੱਖੜਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਹੌਂਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰੀ
ਜੰਮੇ ਸ਼ੇਰ ਜੀਹਨੇ ਉਹ ਮਾਂ ਸਦਕੇ ਕਮਾਲ ਲਿਖਦੇ
ਚਿਰ ਹੋਇਆ ਬਾਈ ਗੇੜਾ ਪਿੰਡ ਨਈਓਂ ਲੱਗਾ…

ਟਾਹਲੀ ਦੇਆਂ ਦੋ ਗੇਟਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕੋ ਪਿੰਡ ਚ ਹਵੇਲੀ
ਪਿਓ ਦਾਦੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਜਿੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਬੇਲੀ
ਖੁੱਲਾ ਹਵਾਦਾਰ ਜਾਲੀ ਮੱਖੀ ਮੱਛਰ ਤੋਂ ਲੱਗੀ
ਚੁਬਾਰੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੇ ਤੀਜਾ ਤੁੰ ਵਿਚਾਲ ਲਿਖਦੇ
ਚਿਰ ਹੋਇਆ ਬਾਈ ਗੇੜਾ ਪਿੰਡ ਨਈਓਂ ਲੱਗਾ…

ਬੇਬੇ ਦੀ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨਿਗਾਹ ਥੋੜੀ ਹੋ ਗਈ
ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਮੇਰੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਹੋ ਗਈ
ਵੇਹੜੇ ਵਾਲੀ ਨਿੰਮ, ਬੇਬੇ ਅਤੇ ਉਹਦਾ ਚਰਖਾ
ਸੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਕਿੰਨੇ ਟੱਪੇ ਉਹ ਸਾਲ ਲਿਖਦੇ
ਚਿਰ ਹੋਇਆ ਬਾਈ ਗੇੜਾ ਪਿੰਡ ਨਈਓਂ ਲੱਗਾ…

ਸ਼ਹਿਰ ਉਹਦੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਸੀ ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ ਰਾਹ ਚ ਪੈਂਦਾ
ਉਹੀ ਬੱਸ ‘ਵਿਰਕਾਂ’ ਦੀ ਯਾਰ ਉਡੀਕਦਾ ਸੀ ਰਹਿੰਦਾ
ਮਾਰ ਬੁੱਕਲ ਖੇਸੀ ਦੀ ਸੀਟ ਪਿਛਲੀ ਤੇ ਬਹਿਨਾ
ਬੁਲਾਈ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਉਹਦੀ ਸਤਿ ਸ਼ਰੀ ਅਕਾਲ ਲਿਖਦੇ
ਚਿਰ ਹੋਇਆ ਬਾਈ ਗੇੜਾ ਪਿੰਡ ਨਈਓਂ ਲੱਗਾ…
ਕਿਸੇ ਖਤ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦਾ ਤੂੰ ਹਾਲ ਲਿਖਦੇ.

Published in: on August 28, 2009 at 10:00 am Comments (1)

ਫ਼ਕੀਰੀਆ ਬਿਮਾਰ ਹੋਇਆ – ਜੱਗੀ ਕੁੱਸਾ

-ਬਿਮਾਰੀ ਵੈਸੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਚੰਗੀ
ਅਕਾਲ-ਪੁਰਖ਼ ਬੱਸ ਇਹਤੋਂ ਬਚਾਈ ਰੱਖੇ
ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਗੁਰੂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ
ਬਾਬਾ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਹੀ ਘਰੇ ਬਣਾਈ ਰੱਖੇ
-ਕਿਸਮਾਂ ਰੋਗਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ
ਕਈ ਛੋਟੀਆਂ ਤੇ ਕਈ ਵੱਡੀਆਂ ਨੇ
ਕਈ ਛੇਤੀ ਹੀ ਖਹਿੜਾ ਛੱਡ ਜਾਵਣ
ਕਈਆਂ ਜਾਨਾਂ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਛੱਡੀਆਂ ਨੇ
-ਹੁੰਦਾ ਰੋਗ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਠਰਕ ਭੋਰਨੇ ਦਾ
ਲੋਕ ਠਰਕੀ ਭਮੱਕੜ ਉਹਨੂੰ ਆਖਦੇ ਨੇ
ਕਈ ਅੱਖਾਂ ਤੱਤੀਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਹੋਣ ਰੋਗੀ
ਗੱਡੇ ‘ਮੀਲ-ਪੱਥਰ’ ਮੋੜਾਂ ‘ਤੇ ਜਾਪਦੇ ਨੇ
-ਬਿਮਾਰੀ ਚਾਪਲੂਸੀ ਦੀ ਬੜੀ ਭੈੜੀ
‘ਰੋਗੀ’ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਪੂਛ ਮਾਰਦੇ ਨੇ
ਝੋਲੀ ਚੁੱਕਣੋਂ ਚਮਚੇ ਨਹੀਂ ਟਲ ਸਕਦੇ
‘ਆਕਾ’ ਦੇਖ ਕੇ ਬਾਛਾਂ ਖਿਲਾਰਦੇ ਨੇ
-ਕਈ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਰੋਗ ਲੁਆਈ ਫਿਰਦੇ
ਛਿੱਤਰ-ਘੜ੍ਹੀਸ ਆਸ਼ਕ ਅਖਵਾਂਵਦੇ ਨੇ
ਕਈ ਤੀਵੀਂ ਤੋਂ ਘਰੇ ਹੀ ਕੁੱਟ ਖਾਂਦੇ
ਬਾਹਰ ਸੂਰਮਗਤੀ ਦਿਖਾਂਵਦੇ ਨੇ
-ਬਿਮਾਰੀ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਜੇ ਫੂਕ ਛਕਣੇ ਦੀ
ਕੌੜਾ ਸੱਚ ਨਾ ਉਹ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ
‘ਮਾਰ ਦਿਓ-ਮਾਰ ਦਿਓ’ ਉਹ ਸੱਚੇ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਨੇ
ਦਸ਼ਾ ਮਾਨਸਿਕ ਪੱਖੋਂ ਬਿਮਾਰ ਹੁੰਦੇ
-ਬਿਮਾਰੀ ਪਰਾਈ ਖੁਰਨੀ ਮੂੰਹ ਮਾਰਨੇ ਦੀ
ਇਹ ਬਦਤਰ ਹੁੰਦੀ ਮੂੰਹ-ਖੁਰ ਨਾਲੋਂ
ਬੁੱਢਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ‘ਕੋਏ’ ਵਿਚੋਂ ਝਾਕਦਾ ਏ
ਭਾਵੇਂ ਉਮਰ ਵੀ ਜਾਵੇ ਭੁਰ ਨਾਲੋਂ
-ਰੋਗ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਕੁਰਸੀ ਵਾਲਾ
ਪੰਗਾ ਵੋਟਾਂ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਾ ਲੈਣਾ
ਚਾਹੇ ਜਾਂਦੀ ਹੀ ਬੀਬੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਰੰਡੀ
ਲਾਗੀਆਂ ਆਪਣਾ ਲਾਗ ਧਰਾ ਲੈਣਾ
-ਫੋਕੀਆਂ ਫੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੋਗ ਹੈ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ
ਟਾਹਰਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਮੂੰਹੋਂ ਫੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ
ਕਈ ਰੋਗੀ ਨੇ ਕਮਲੇ ਸਾਧ ਵਰਗੇ
ਮੁੰਡਾ ਮਰ ਜਾਊ, ਤੜਾਗੀ ਭਾਈ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ
-ਲੱਗੀ ਵਹਿਮ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਫ਼ਕੀਰੀਏ ਨੂੰ
ਲਾਂਗੜ ਕਸਿਆ ਤੇ ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਜਾ ਬੈਠਾ
ਭਰਮਾਂ ਮਾਰ ਲਈ ਮੱਤ ਗਰੀਬੜੇ ਦੀ
ਜਾ ਕੇ ਗਿੱਲਾ ਪੀਹਣ ਹੀ ਪਾ ਬੈਠਾ
-ਡਾਕਟਰ ਪੁੱਛਿਆ, ਫ਼ਕੀਰੀਆ ਬੋਲ ਦੱਸੇ
ਉਹਨੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਕਈ ਗਿਣਾ ਦਿੱਤੀਆਂ
ਡਾਕਟਰ ਡੌਰ ਭੌਰ ਹੋਇਆ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ
ਉਹਨੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀਆਂ ਖਿੱਤੀਆਂ ਘੁੰਮਾ ਦਿੱਤੀਆਂ
-ਕਹਿੰਦਾ ਡਾਕਟਰ ਜੀ ਸੁਣੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ
ਸਿਰ ‘ਘੂੰ-ਘੂੰ’ ਮੇਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਕਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਵੀ ਖੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ
ਮੱਥਾ ਵਾਂਗ ਤੰਦੂਰ ਦੇ ਸੜਦਾ ਹੈ
-ਕਦੇ ਗਿੱਚੀ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਚੀਸ ਨਿਕਲੇ
ਕੰਨ ਡਾਕਟਰ ਜੀ ‘ਸਾਂ-ਸਾਂ’ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਜੀ ਨਿਕਲਦੀ ਐ
ਸਹੁਰੇ ਭਰਵੱਟੇ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਝੜਦੇ ਨੇ
-ਨੱਕ ਸੁੱਕਿਆ ਰਹੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਮੇਰਾ
ਜੀਭ ਤਾਲੂਏ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ
ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਉਤੇ ਕੀੜੀਆਂ ਲੜਦੀਆਂ ਨੇ
ਠੋਡੀ ਉਪਰ ਝੌਰ ਜਿਹੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ
-ਦੰਦ ਦੁਖਦੇ, ਜਬਾੜ੍ਹੇ ਵੀ ਖੜਕਦੇ ਨੇ
ਜਦ ਰੋਟੀ ਡਾਕਟਰ ਜੀ ਖਾਂਵਦਾ ਹਾਂ
ਗਲ ਮੱਚੇ ਜਦ ਬੁਰਕੀ ਲੰਘਦੀ ਏ
ਬੜਾ ਦੁਖੀ ਮੈਂ ਵਕਤ ਲੰਘਾਂਵਦਾ ਹਾਂ
-ਬੁੱ਼ਲ੍ਹ ਸਦਾਂ ਹੀ ਸੁੱਕੇ ਰਹਿਣ ਮੇਰੇ
ਮੂੰਹ ਕੌੜਾ ਕੌੜਾ ਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ
ਨਿਗਾਹ ਪਾਟਦੀ ਉੱਚੀ ਜੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ
ਹੌਲੀ ਬੋਲਾਂ ਤਾਂ ਗਲ ਜਿਹਾ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ
-ਜੋੜ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਚਸਕਦੇ ਰਹਿਣ ਮੇਰੇ
ਨਾਲੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਜਲਣ ਜਿਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ
ਹਥੌੜੇ ਵਾਂਗ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ‘ਠੱਕ-ਠੱਕ’ ਵੱਜੇ
ਕਦੇ ਧਰਨ ਜੀ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ
-ਅੱਗੋਂ ਢਿੱਡ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕੰਗਰੋੜ ਦੁਖਦੀ
ਪੇਟ ‘ਘੁਰੜ-ਘੁਰੜ’ ਪਿਆ ਕੁਰਲਾਈ ਜਾਵੇ
ਗੈਸ ਬਣਦੀ ਕੱਚੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗੂੰ
ਹਵਾ ‘ਫ਼ਰਨ-ਫ਼ਰਨ’ ਬਾਹਰ ਨੂੰ ਜਾਈ ਜਾਵੇ
-ਰਹਿੰਦੀ ਕਬਜ ਤੇ ਕੁੱਲਾ ਵੀ ਦਰਦ ਕਰਦਾ
ਹਵਾ ਸਰਦੀ ਕੰਟਰੋਲ ਨਾ ਹੋਵੇ ਮੈਥੋਂ
ਨਿਕਾਸ ਹਵਾ ਦਾ ਭੰਗੀਆਂ ਦੀ ਤੋਪ ਵਰਗਾ
ਗਰਦੋਗੋਰ ਉੱਠੇ, ਕੀ ਲੁਕਾਅ ਤੈਥੋਂ
-ਖੱਲੀਆਂ ਪੈਣ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਮੇਰੇ
ਕੂਹਣੀਂ ਆਕੜਜੇ ਕਰੀ ਨਾ ਸਿੱਧੀ ਹੋਵੇ
ਵਿਚ ਗੁੱਟਾਂ ਦੇ ਚੀਸਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਨੇ
ਲੱਗੇ ਇਉਂ ਜਿਉਂ ਬੋਤੇ ਨੇ ਮਿੱਧੀ ਹੋਵੇ
-’ਗੂਠੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਕਰੀ ਹੜਤਾਲ ਬੈਠੇ
ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਂਹ-ਨੁੱਕਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਨੇ
ਮਾਸ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਵੀ ਲਹਿ ਚੱਲਿਆ
ਨਾੜਾਂ ਖੂਨ ਤੋਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੀਆਂ ਨੇ
-ਕੱਛਾਂ ਵਿਚ ਰਸੌਲੀਆਂ ਉਠ ਖੜ੍ਹੀਆਂ
ਲੱਗੇ ਹਰਨੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਮੈਨੂੰ
ਤੂੰ ਟੂਟੀ ਜਿਹੀ ਲਾ ਕੇ ਦੇਖ ਕੇਰਾਂ
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਦੱਸੂਗੀ ‘ਵੱਤ’ ਤੈਨੂੰ
-ਮੈਨੂੰ ਸੂਗਰ ਦੀ ਵੀ ਸ਼ਕਾਇਤ ਲੱਗੇ
ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਂਵਦਾ ਏ
ਜੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵੱਲੋਂ ਭਾਈ ਘੌਲ ਕਰਜਾਂ
ਫੇਰ ਕੱਛੇ ਨੂੰ ਹੀ ਭਾਗ ਲਾਂਵਦਾ ਏ
-ਗੋਡੇ ‘ਚੀਂ-ਚੀਂ’ ਮੇਰੇ ਚੀਕਦੇ ਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਗਰੀਸ ਤੋਂ ਤੁਰੇ ਗੱਡਾ
ਚੱਪਣੀਆਂ ਹੇਠੋਂ ਚੁੱਭਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕਿੱਲੀ
ਤੁਰਾਂ ਇੰਜ ਜਿਉਂ ਮੱਝ ਨੂੰ ਪਿਆ ਖੱਭਾ
-ਮਾੜਾ ਢੱਗਾ ਤੇ ਛੱਤੀ ਰੋਗ ਭਾਈ
ਪਿੰਜਣੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਵਿਚ ਕੜੱਲ ਪੈਂਦੇ
ਗਿੱਟੇ ਸੁੱਜ ਗਏ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਮਾਸ ਚੜ੍ਹਿਆ
ਜੁੱਤੀ ਪਵੇ ਨਾ, ਚਸਕਦੇ ਨੇ ਰਹਿੰਦੇ
-ਉਂਗਲਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹੇਠ ਨੂੰ ਮੁੜ ਚੱਲੀਆਂ
ਨਹੁੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨੀਲੇ ਹੋਏ ਮੇਰੇ
ਅੱਡੀਆਂ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਨਾ ਲੱਗਦੀਆਂ ਨੇ
ਪਾਤਲੀਆਂ ਹੇਠ ਲਾਲ ਜਿਹੇ ਪਏ ਘੇਰੇ
-ਕਦੇ ਗਰਮੀ ਤੇ ਕਦੇ ਠੰਢ ਲੱਗੇ
ਕਦੇ ਤਾਉਣੀ ਜਿਹੀ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਆ ਜਾਵੇ
ਰਹਿੰਦੇ ਐਂਵੇਂ ਹੀ ਭੱਸ ਡਕਾਰ੍ਹ ਆਉਂਦੇ
ਕਦੇ ਕਾਂਬਾ ਵੀ ਕਰ ਛਿੜਕਾਅ ਜਾਵੇ
-ਚਿੱਤ ਘਾਂਊਂ ਮਾਂਊਂ ਹੁੰਦਾ ਰਹੇ ਮੇਰਾ
ਕਦੇ ਦਿਲ ਜਿਹਾ ਵੀ ਘਟਦਾ ਹੈ
ਕਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬੜੀ ਘਬਰਾਹਟ ਹੁੰਦੀ
ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰ ਬਾਰੂਦ ਕੋਈ ਫ਼ਟਦਾ ਹੈ
-ਰਹੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ‘ਤੇ ਖੁਰਕ ਹੁੰਦੀ
ਅੰਦਰੋਂ ਰੁੱਗ ਭਰ ਭਰ ਕੋਈ ਕੱਢਦਾ ਹੈ
ਨਿਕਲੇ ਕਾਲਜੇ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਲਾਟ ਮੇਰੇ
ਜਿਵੇਂ ਲੂੰਬਾ ਘੁਲਾੜ੍ਹੇ ਵਾਲਾ ਛੱਡਦਾ ਹੈ
-ਸੁਪਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਆਉਣ ਮੈਨੂੰ
ਨੀਂਦ ਊਂ ਵੀ ਵੱਧ ਘੱਟ ਆਂਵਦੀ ਏ
ਵਿਚ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਸੱਪ-ਠੂੰਹੇਂ ਰਹਿਣ ਦਿਸਦੇ
ਮੇਰੀ ਦੇਹ ਜਿਹੀ ਕਿਰਦੀ ਜਾਂਵਦੀ ਏ
-ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪਈ ਪਸਰੀ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਖੂਨ ਮੇਰਾ ਬਣਦਾ ਨਹੀਂ
ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਵੀ ਰਹਿਣ ਕੰਬਦੇ
ਸਰੀਰ ਸੂਰਮੇਂ ਵਾਂਗ ਹੁਣ ਤਣਦਾ ਨਹੀਂ
-ਨਿਗਾਹ ਘਟ ਗਈ ਅੱਖਾਂ ਮੂਹਰੇ ਨ੍ਹੇਰ ਆਵੇ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਅੰਧਰਾਤਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ
ਜਾਂ ਕੁੱਕਰਿਆਂ ਦੀ ਹੋਊ ਸ਼ਕਾਇਤ ਮੈਨੂੰ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੋਤੀਆ ਬਣ ਖੜੋ ਗਿਆ ਹੈ
-ਚੱਕਰ ਆਉਂਦੇ ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਰ ਪੈਰ ਚੱਲਦਾ
ਤੁਰਦਾ ਬਲਦ-ਮੂਤਣੀਆਂ ਪਾਉਂਦਾ ਮੈਂ
ਹੱਥ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਪਾ-ਪਾ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ
ਹੁਣ ਤਾਂ ਮਰਿਆ ਤੇ ਨਾ ਜਿਉਂਦਾ ਮੈਂ
-ਬੋਲਣ ਲੱਗਿਆ ਫ਼ਕੀਰੀਆ ਹੋਰ ਅੱਗੇ
ਪਰ ਡਾਕਟਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ
ਕਹਿੰਦਾ ਮਰੀਜ਼ ਜੀ! ਬਖਸ਼ ਲਓ ਦਾਸਰੇ ਨੂੰ!!
ਉਹਦਾ ਦੰਦਾ ਗਰਾਰੀ ਵਾਲਾ ਅੜ ਗਿਆ ਸੀ
-ਐਨੀਆਂ ਦੁਆਈਆਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਹੈਨੀ
ਜਿੰਨੀਆਂ ਤੁਸੀਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਗਿਣ ਦਿੱਤੀਆਂ
ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ ਨਹੀਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ
ਮੇਰੇ ਮੂਹਰੇ ਇੱਟਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿਣ ਦਿੱਤੀਆਂ
-ਫ਼ਕੀਰੀਆ ਕਹਿੰਦਾ ਅਜੇ ਹੋਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਨੇ
ਅਜੇ ਤਾਂ ਪੀਲੀਏ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਣਾ ਸੀ
ਬਲੱਡ-ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਵੀ ਕਰਦਾ ਤੰਗ ਮੈਨੂੰ
ਚੱਲ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਕਿਤੇ ਨੱਸਣਾ ਸੀ?
-ਬਲੱਡ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਕਦੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ
ਇਹਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਦੱਸੋ ਢੰਗ ਮੈਨੂੰ
ਕਦੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਮੇਰੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦੇ
ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਅਧਰੰਗ ਮੈਨੂੰ?
-ਡਾਕਟਰ ਭੱਜ ਲਿਆ, ਛੱਡ ਤੁਰੰਤ ਕੁਰਸੀ
ਤੂੰ ਤਾਂ ਨਿਰਾ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ‘ਖਾਣ’ ਬਾਬਾ
ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਬੱਸ ਇੱਕੋ ਹੀ ਖਾਈ ਜਾਵੇ
ਗਿਨੀਜ਼-ਬੁੱਕ ਵਾਲੇ ਨਾ ਚੱਕ ਲਿਜਾਣ ਬਾਬਾ
-ਨਾਂ ਕਰਨਗੇ ‘ਬੁੱਕ’ ਵਿਚ ਦਰਜ ਤੇਰਾ
ਤੈਨੂੰ ‘ਕੱਲੇ ਨੂੰ ਨੌਤੀ ਸੌ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੇ
‘ਜੱਗੀ’ ਕਰੂ ਗੱਲਾਂ ‘ਕੁੱਸੇ ਪਿੰਡ’ ਬਹਿਕੇ
ਫ਼ਕੀਰੀਏ ਸੂਰਮੇਂ ਮੱਲਾਂ ਜੋ ਮਾਰੀਆਂ ਨੇ

Published in: on July 2, 2009 at 9:00 am Leave a Comment

ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰੋ ਨਾ

ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰੋ ਨਾ
ਇਹ ਹੱਸਦੇ ਈ ਭਲੇ ਨੇ
ਜੈਕਾਰੇ ਸੁਣਕੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ
ਤੂਫਾਨ ਕਈ ਟਲੇ ਨੇ
ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ
ਇੱਕ ਕੌਮ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ
ਬੂਟਾ ਮਾਛੀਵਾੜੇ ਪੱਟ ਹੋਇਆ
ਇੱਕ ਕੌਮ ਨਾ ਫੇਰ ਥਿਆਈ ਸੀ
ਇਹਨਾਂ ਗੁੜृਤੀ ਮਿਲੀ ਹੈ ਅੰਮਰਿਤ ਦੀ
ਇਹ ਲੋਰੀ ਸੁਣਦੇ ਬਾਣੀ ਦੀ
ਜਿਹੜੀ ਭਲਾ ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਮੰਗਦੀ ਹੈ
ਉਹ ਕੌਮ ਟਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀਦੀ
ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਇਹ ਥੱਕ ਗਏ
ਸਵਾ ਲੱਖ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਖੜ ਸਕਦੇ
ਦੇਖ ਖੰਡੇ ਤੇ ਸੁਨੈਹਰੀ ਝੂਲਦੇ ਨੂੰ
ਸੀਸ ਰੱਖ ਕੇ ਤਲੀ ਤੇ ਲੜ ਸਕਦੇ
ਇਹ ਪੱਥਰ ਮੂਰਤਾਂ ਪੂਜਦੇ ਨਾ
ਨਾ ਬਾਬਾ ਡੇਰਾ ਮਹੰਤ ਸਾਡਾ
ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਹੱਥ ਆਪੇ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ
ਇੱਕੋ ਗੁਰੂ ਹੈ ਆਦਿ ਗਰੰਥ ਸਾਡਾ

Published in: on June 23, 2009 at 9:32 am Comments (2)

ਹੋਗੀ ਜੀਹਦਾ ਡਰ ਸੀ..

ਇਹ ਸੱਪਣੀ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਆਂ
ਬਾਰਾਂ ਬੋਰ ਦੀ ਬੰਦੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਨਾਲੀਆਂ
ਇਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਜੋਰ ਚਲਦਾ ਨੀ ਮਾਰੂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ
ਨੈਣ ਸਮਝਾਏ ਨਾ ਤੂੰ ਹੋਗੀ ਜੀਹਦਾ ਡਰ ਸੀ
ਜੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੱਟ ਦਿੱਤਾ ਪੁੱਤ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦਾ

ਟੇਢੀ ਤੱਕਣੀ ਦੇ ਬਰਛੇ ਉਹ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੇ ਆ
ਕਸਰ ਸੁਰਮੇ ਦੇ ਨੇਜ਼ੇ ਰਹਿੰਦੀ ਕੱਢੀ ਜਾਂਦੇ ਆ
ਤਿੱਖੇ ਨੱਕ ਤੇ ਮਜਾਜ ਮੁੱਖ ਮੋੜੇ ਤਲਾਵਾਰਾਂ ਦਾ
ਨੈਣ ਸਮਝਾਏ ਨਾ ਤੂੰ ਹੋਗੀ ਜੀਹਦਾ ਡਰ ਸੀ….

ਪਰਾਂਦਾ ਤੇਰਾ ਗੁੱਤ ਤੇ ਕਚੈਹਰੀ ਲਾਕੇ ਬਹਿ ਗਿਆ
ਸਰਪੰਚੀ ਗੋਰੇ ਮੁਖੜੇ ਦੀ ਕੋਕਾ ਤੇਰਾ ਲੈ ਗਿਆ
ਪੰਜ ਦਾਣਾ ਮਾਰੇ ਬੜਕਾਂ ਜਿਉਂ ਕਾਕਾ ਜੈਲਦਾਰਾਂ ਦਾ
ਨੈਣ ਸਮਝਾਏ ਨਾ ਤੂੰ ਹੋਗੀ ਜੀਹਦਾ ਡਰ ਸੀ….

ਤਿੱਖੜ ਦੁਪੈਹਰੇ ਅੱਜ ਨਾਕਾ ਠੋਕਿਆ
ਤੀਂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੜਦੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਰੋਕਿਆ
ਹੁਸਨ ਪੁਲਸ ਰੋਹਬ ਭੈੜਾ ਥਣੇਦਾਰਾਂ ਦਾ
ਨੈਣ ਸਮਝਾਏ ਨਾ ਤੂੰ ਹੋਗੀ ਜੀਹਦਾ ਡਰ ਸੀ
ਜੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੱਟ ਦਿੱਤਾ ਪੁੱਤ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦਾ

Published in: on May 19, 2009 at 7:21 am Comments (1)

ਹਵਈ ਅੱਡਾ ਪਿੰਡ ਨੇੜੇ

ਮਾਰਨ ਤਾਹਨੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਘਸੀਆਂ
ਕਰਦੇ ਟਿੱਚਰਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਜੋ ਲਾਏ ਗੇੜੇ
ਮੇਰੇ ਉੰਗਲਾਂ ਤੇ ਯਾਦ ਸੀ ਰੂਟ ਬੱਸ ਦੇ
ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਛੀਆਂ ਹਵਈ ਅੱਡਾ ਪਿੰਡ ਨੇੜੇ

ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਘੱਟਾ ਢੋ ਰਹੇ ਆਂ
ਜਿੰਦਗੀ ਤਾਂ ਬਾਹਰਲੇ ਜਿਉਂਦੇ ਨੇ
ਅਸੀਂ ਮਣ ਕੁਐਂਟਲ ਪੜਿਆਂ ਨੂੰ
ਉਹ ਡਾਲਰਾਂ ਦੇ ਭਾਅ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਨੇ
ਉਹ ਸਫਲ ਜੋ ਵਿੱਚ ਵਲੈਤਾਂ ਦੇ
ਰਹਿ ਗੇ ਖੂਹ ਦੇ ਡੱਡੂ ਪਿੰਡ ਜਿਹੜੇ
ਮੇਰੇ ਉੰਗਲਾਂ ਤੇ ਯਾਦ ਸੀ….

ਚੜ ਕੇ ਜਹਾਜੇ ਤੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਲੈ
ਗੁੱਡੀਆਂ ਪਟੋਲੇ ਛੱਡ ਯਾਰ ਤੇ ਸਹੇਲੀਆਂ
ਸਿਰਨਾਂਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਜਚਣਾ ਨੀ ‘ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕਖਾਨਾ’
ਫਲੈਟਾਂ ਵਾਲੀ ਨਈਓਂ ਸਾਂਭ ਸਕਦੀ ਹਵੇਲੀਆਂ
ਤੰਗ ਦਿਲ ਤੰਗ ਗਲੀਆਂ ਨਾ ਬੂਹੇ ਘੰਟੀ ਲੱਗੀ
ਖੁੱਲੇ ਦਿਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਦਾ ਖੁੱਲੇ ਸਾਡੇ ਵੇਹੜੇ
ਮੇਰੇ ਉੰਗਲਾਂ ਤੇ ਯਾਦ ਸੀ….

ਤੈਨੂੰ ਨਈਟ ਸ਼ਿਫਟਾਂ ਚ ਕੱਢੀ ਜਾਗੋ ਯਾਦ ਆਊ
ਕਿਵੇਂ ਚੜਦੀ ਸੀ ਪੀਂਘ ਤੀਆਂ ਗਿੱਧਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ
ਸੌ ਉੱਤੇ ਵੀਹ ਭਾੜਾ ਚੰਡੀਗੜੋਂ ਲੱਗੇ
ਭਦੌੜ ਤੋਂ ਨੈਣੇਵਾਲ ਰਾਹ ਸਿੱਧਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਰਾਹ ਜਿਹੜੇ ਤੁਰ ਨਈਓਂ ਹੋਣੇ
ਉੰਝ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਅਸੀਂ ਕਈ ਰਾਹ ਨੇ ਨਬੇੜੇ
ਮੇਰੇ ਉੰਗਲਾਂ ਤੇ ਯਾਦ ਸੀ ਰੂਟ ਬੱਸ ਦੇ
ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਛੀਆਂ ਹਵਈ ਅੱਡਾ ਪਿੰਡ ਨੇੜੇ

Published in: on May 13, 2009 at 11:36 am Leave a Comment

ਕਿਤਾਬੇ-ਇਤਿਹਾਸ

ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਨੀ ਲਿਖ ਗੇ ਹਰਫ ਕਲਮਾਂ ਦੇ
ਜੋ ਮਿਲਦੇ ਨਾ ਬਾਅਦ ਜਨਮਾਂ ਦੇ
ਤੇ ਦੇ ਗਏ ਕਿਸਮਤ ਇੰਝ ਅਜਮਾਉਣ ਲਈ
ਕੁਖ ਮਾਂ ਪੰਜਾਬਣ ਦੀ ਜੰਮਣ ਨੂ
ਧਰਤ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਉਮਰਾਂ ਹੰਢਾਉਣ ਲਈ

****************************

***************************
ਇੱਕ ਪੱਲੜੇ ਰੱਖ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ
ਦੂਜੇ ਪੱਲੜੇ ਆਪਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ
ਜਦ ਪਹਿਲਾ ਪੱਲੜਾ ਉੱਪਰ ਰਿਸ਼ਕ ਗਿਆ
ਖੁਦ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਸਵਾ ਲੱਖ ਦਿੱਤਾ

*********************

********************
ਕਈ ਬੰਬ ਧਮਾਕਿਓਂ ਡਰ ਜਾਂਦੇ
ਬਾਕੀ ਫੈਰ ਸੁਣਕੇ ਸਹਿਮ ਗੇ ਸੀ
ਅਸੀਂ ਕਰੜੇ ਕੀਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਵਹਿਮ ਜੇ ਸੀ

***************************

***************************
ਹਕੂਮਤ ਚਲਾ ਸਭ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ
ਭੁੱਲ ਆਖਰੀ ਜੋ ਵੜ ਗੀਆਂ ਪੰਜਾਬ ਕੌਮਾਂ
ਜਗ ਗਵਾਹ ਕਿਵੇਂ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਮਾਰੇ ਤਿੱਤਰ
ਮੁਗਲ, ਗੋਰੇ ਸੀ ਕਰਤੀਆਂ ਰਾਖ ਕੌਮਾਂ

ਕਥਨੀ ਕਰਨੀ ਹਰੇਕ ਪਿਛੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ
ਅੈਵੇਂ ਨੀ ਕਿਤਾਬੇ-ਇਤਿਹਾਸ ਚ ਪੜृਦੀ ਪਾਠ ਕੌਮਾਂ..

Published in: on September 29, 2008 at 8:54 am Leave a Comment

ਇਸ਼ਕ ਜਿਨਾਂ ਦੇ ਹੱਡੀਂ ਰਚਿਆ…

****************************

**********************

ਰੱਖ ਬੋਹਟੇ ਚ ਗਲੋਟੇ
ਤੇ ਇਸ਼ਕ ਪੂਣੀਆਂ
ਬਣਿਆ ਸਬੱਬ ਨਾ ਕੱਤ ਹੋਣ ਦਾ,
ਆਸ਼ਿਕੀ ਚ ਖਿੱਦੋ ਵਾਂਗੂੰ
ਮੜਤੀ  ਕਵੀਲਦਾਰੀ
ਲੈਂਦੀਆਂ ਨਾ ਨਾਂ ਹੁਣ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦਾ

****************************

**********************
ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ ਹੱਟ ਢੁਕੇ
ਰਸਦ ਲੈਣ ਕਰਮਾਂ ਦੀ
ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਫਾਡੀ ਯਾਰ ਖੜੇ ਸੀ
ਮਿੱਤ ਆਈ ਸਾਡੀ
ਰੱਬ ਖਾਲੀ ਪੀਪੇ ਮਾਂਜੀ ਜਾਏ
ਪੱਤਨਾਂ ਦੇ ਤਾਰੂ ਰੂੰਘਾ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜੇ ਸੀ
************************

***************

ਖੌਰੇ ਕੋਈ ਮਰਿਆ ਏ,
ਜਾਂ ਇਸ਼ਕੇ ਵਿਚ ਹਰਿਆ ਏ,
ਸੁੰਨੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ
 ਬੋਲਦੀ ਜੋ ਫਹੀ ਸੀ,
ਕਿਉਂ ਉਸਦੀਆਂ ਕੂਕਾਂ
ਅੱਜ ਬੇਪਨਾਹ ਹੋ ਗੀਆਂ,
ਤੇਰੇ ਦੂਰ ਜਾਣ ਦਾ
ਖਿਆਲ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ
ਕਿਉਂ ਹਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਅੱਖਾਂ
ਬੇਵਫਾ ਹੋ ਗੀਆਂ………..

***********************

******************
ਖੌਰੇ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ
ਖੌਰੇ ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਸੀ
ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ
ਸੀ ਤੂੰ ਵੈਲ ਬਣਕੇ
ਆਹ ਵੇਖ ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ ਵੀ
ਅੱਜ ਸੜਕੇ ਸਵਾਹ ਹੋ ਗੀਆਂ

ਕਾਹਤੋਂ ਹਾਸੀਆਂ ਤੋਂ ਅੱਖਾਂ ਬੇਵਫਾ ਹੋ ਗੀਆਂ……

**********************************

****************************

ਗੁੱਤ ਤੇ ਕਚੈਹਰੀ

ਜਵਾਨੀ

ਮਲੇ ਦੰਦਾਸੇ
ਖਿੱਲਰਦੇ ਹਾਸੇ
ਪੱਬ ਮਿਣ ਤੁਰਨਾ
ਪਿਛੇ ਝਾਕ ਮੁੜਨਾ
ਵਾਂਗ ਮਰਾਸੀ
ਗੱਲ ਦਾ ਫੁਰਨਾ

************
ਸੋਲਵਾਂ ਟੱਪ ਗੀ
ਸਤਾਰਵੇਂ ਵੜ ਗੀ
ਵਿਚ ਝਨਾਂ ਜਿਵੇਂ
ਆਏ ਹृੜ ਜੀ
ਕੱृਲ ਦੀ ਨਿਆਣੀ ਨੂੰ

ਜਵਾਨੀ ਚृੜ ਗੀ

ਜਵਾਨੀ ਚृੜ ਗੀ
***************
ਕਰਦੀ ਇਲਤਾਂ
ਫਿਲਮੀ ਅਖਬਾਰ
ਕਿਤਾਬੀਂ ਜਿੱਲਤਾਂ
ਪੌਂਦੀ ਜੀਨਾਂ
ਲਾਉਂਦੀ ਬੈਲਟਾਂ
ਖੁੰਡ ਕੋਈ ਮਿਲ ਗਿਆ
ਵੱਜਣ ਗੀਆਂ ਸਿਲਤਾਂ
ਵੱਜਣ ਗੀਆਂ ਸਿਲਤਾਂ….

******************
ਰਕਾਟ ਹੈ ਗਾਉਂਦੀ
ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਨੌृਦੀ
ਬੇਬੇ ਆਖੇ
ਸ਼ਰਮ ਨੀ ਆਉਂਦੀ

*****************
ਅੰਗਰੇਜੀ ਵੜ ਹੱਟੇ
ਮੁੰਨਾਉੰਦੀ ਭਰਵੱਟੇ
ਸੂਟ ਪਾ ਖੱਟੇ
ਖੜੇ ਆ ਡਟੇ
ਚੋਬਰ ਪਿੰਡ ਦੇਆਂ ਮੋੜਾਂ ਤੇ
ਜਿਦੇਂ ਅੱਖ ਲੜ ਗੀ
ਸੋਜਾ ਆਜੂ ਜੋੜਾਂ ਤੇ

ਸੋਜਾ ਆਜੂ ਜੋੜਾਂ ਤੇ

************************

*******************

ਗੁੱਤ ਤੇ ਕਚੈਹਰੀ

ਪੀਂਘ ਲੱਗੀ ਅਸਮਾਨੀ
ਟਾਹਣਾ ਜ਼ਰਕ ਗਿਆ
ਪੁੱਤ ਪੱਟੇ ਗਏ ਬੇਗਾਨੇ
ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਫਰਕ ਪਿਆ.

********************
ਡੰਡ ਪਾਓਣ ਝਾਂਜਰਾਂ
ਕੋਕਾ ਅੱਖਾਂ ਜੀਆਂ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ
ਚੁੰਨੀ ਬਣਗੀ ਪਤੰਗ,
ਗੁੱਤ ਤੇ ਪਰਾਂਦਾ ਦੋ ਮੂੰਹਾ ਬਣਗੇ
ਖਚਰਾ ਜਾ ਹਾਸਾ ਤੇਰਾ
ਚੋਬਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੀ ਜਾਵੇ……..

******************
ਨੈਣ ਸੀਨੇ ਖੁੱਭਦੇ
ਪਹਾੜੀ ਕਿੱਕਰ ਦੀ ਸੂਲ ਦੇ
ਜੁੱਤੀ ਜਰਕਦੀ ਲੇਰਾਂ ਮਾਰੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਵੇ ਢਿੱਲੀ ਚੂਲ ਦੇ.

*******************

ਤੇਰੀ ਗੁੱਤ ਤੇ ਕਚੈਹਰੀ
ਕੇਸ ਪੁੱਗਦੇ ਨੇ ਵੱਖਰੇ
ਜੱਜ਼ ਤੇਰਾ ਨੀ ਹੁੰਘਾਰਾ
ਵਕੀਲ ਤੇਰੇ ਨਖ਼ਰੇ.
ਹੋਈਏ ਨਾ ਬਰੀ
ਰੱਬਾ ਸਾਨੂੰ ਕੈਦ ਹੋ ਜਾਵੇ
ਸੂਹੇ ਬੁृਲ ਤੇਰੇ ਅਰਦਲੀ
ਖੌਰੇ ਕਦੋਂ ਅਵਾਜ਼ ਪੈ ਜਾਵੇ.

*******************

ਜੱਗੋਂ ਤੇਹਰਵੀਂ…

ਹਲਕਾ ਐਮ ਐਲ ਏ ਵਾਂਗੂੰ ਲੇਟ ਪੁਜ ਕੇ
ਪੰਡ ਬੰਨ ਬਹਾਨੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਨਾਲ ਸੱਜਣ
ਖੇਤੋਂ ਘਰ ਨੂੰ ਜਿਉਂ ਭੱਜੇ ਨਗੌਰੀ
ਛੇਤੀ ਮੁੜਨੇ ਦੀ ਕਰਦੇ ਕਾਹਲ ਸੱਜਣ

*******************************
ਸृਰੋਂ ਘੇਰੀ ਸਾਗ ਜਿਉਂ ਵੱਟਾਂ ਤੇ
ਕੋਈ ਐਸਾ ਪਾ ਰੱਬਾ ਘੇਰਾ ਊਏ
ਸਵਾ ਸੌ ਦੇ  ਪਤਾਸੇ ਵੰਡੂ ਡੇਰੇ
ਅੱਜ ਰੁਕ ਜਾਵੇ ਸੱਜਣ ਮੇਰਾ ਉਏ

********************************
ਪੱਬ ਚੱਕਣ ਸੱਜਣ ਮੈਥੋਂ ਛਿੱਕ ਹੋ ਜੇ
ਪਿੱਠ ਪਿਛੋਂ ਜਾਂ ਆਵਾਜ ਵੱਜ ਜੇ
ਗੋਹਾ ਕੂੜਾ ਸਿੱਟ ਸ਼ਿੰਦੋ ਰੂੜੀ ਤੇ
ਖਾਲੀ ਬੱਠਲ ਏਹਦੇ ਮੱਥੇ ਲੱਗ ਜੇ

*****************************
ਬਿੱਲੇਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਫੇਰ ਝਕਾਨੀ
ਬੜਾ ਅਵੈੜਾ ਜੀਹਦਾ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਬਿੱਲਾ
ਮੇਰੀ ਦੁਆ ਲੱਗੂ ਨਾ ਕਦੇ ਹੱਥ ਆਊ
ਅੱਜ ਏਹਦੇ ਅੱਗੋਂ ਜਾਵੇ ਉਹ ਲੰਘ ਬਿੱਲਾ

******************************
ਸੂਬੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਹਵੇਲੀ ਚ ਕੋਈ ਬਿੱਲੀਆਂ ਲੜਾਓ
ਹੇਕਾਂ ਲਾਕੇ ਰੋਵੇ ਕਾਲਾ ਕੁੱਤਾ ਪੂਛੋਂ ਲੰਡਾ
ਮੰਜੇ ਕਰ ਦੇਓ ਖृੜੇ ਦੌਣਾਂ ਰੱਬ ਕੰਨੀ
ਵੇਹੜੇ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਦਿਓ ਕੋਈ ਸੇਹ ਵਾਲਾ ਕੰਡਾ

*********************************
ਹੋ ਜੇ ਦਿਨ ਕੜਮਾਂ ਸਿਖਰ ਦੁਪੈਹਰ ਨੂੰ
ਅਸਮਾਨੀ ਪੈਲਾਂ ਪਾਉਂਦੀ ਗਿੱਧ ਹੋਵੇ
ਖੋਪਾ ਠੂਠੀ ਖੰਮਣੀਆਂ ਸਿੰਧੂਰ ਚੌਂਕ ਚ
ਤੁਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸੱਜਣਾਂ ਤੋਂ ਟੂਣਾ ਮਿੱਧ ਹੋਜੇ

******************************* 

ਚੋਟੀ ਦਾ ਫ਼ਕੀਰ ਕੋਈ ਸ਼ਰੀਰ ਛੱਡ ਜੇ
ਮੇਲੇ ਲੱਗ ਜਾਣ ਸਿਵੇ ਸੰਸਕਾਰ ਉੱਤੇ
“ਨੱਗਰ ਨਿਵਾਸੀ ਪਹੁੰਚੋ” ਹੋਕਾ ਆਜੇ ਡੇਰੇਓਂ
ਪਹੁੰਚਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਮਜ਼ਾਰ ਉੱਤੇ

**********************************
ਕਰੋ ਪਾਹੜਿਓ ਹੜਤਾਲ ਮਾਰ ਮਾਰ ਹਾਕੀਆਂ
ਪੀਪੇ ਵਾਂਗੂੰ ਬੱਸ ਬਾਡੀ ਪਾ ਦੇਓ ਵਿੰਗ ਉਏ
ਇੰਜਣ ਚ ਪਾਓ ਰੇਤਾ ਆਥਣ ਵਾਲੇ ਟੈਮ ਦੇ
ਮਾਰ ਮਾਰ ਕਨੈਟਰ ਦੇ ਬਦਲ ਦਿਓ ਪਿਸਟਨ ਰਿੰਗ ਉਏ 

*********************************
ਭੂੰਡ ਵਾਲੇ ਨੁ ਧਮਕਾਓ ਅਡਿੱਓਂ ਰਫੂ ਹੋ ਜਾਵੇ
ਭੂਸਰੇ ਸਾਹਨ ਦੇ ਲੁਕੇ ਵਿੱਚ ਵਾਹਨ ਦੇ,
ਸ਼ੁਕਰ ਮਨਾਵੇ ਪਰਾਣ ਛੁੱਟ ਗੇ
ਰੌਲੇ ਪਏ ਮੱਠੇ ਤੋਂ ਓਹ ਹੈਂਡਲ ਜਾ ਮਾਰੇ
ਤਿੰਨ ਪਹੀਏ ਦਾ ਮੂਹਰਲਾ ਪਹੀਆ ਟੁੱਟ ਜੇ

**********************************

****************************************

ਪੰਜਾਬ/ ਰਹਿੰਦੀ ਦੁਨੀਆਂ

ਮੁਲਕ ਪਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਏ
ਤਰੱਕੀਆਂ ਕਰ ਗੇ
ਚੰਦ ਤੇ ਚृੜ ਗੇ
ਮਾਰ ਮਾਰ ਠੱਗੀਆਂ ਨੋਟ ਕਮਾਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਆ
ਬਈ ਨੋਟ ਕਮਾਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਆ………………
ਚਰਾਸੀ ਲੱਖੀਂ ਸਬੱਬ ਬਣਦਾ
ਚਰਖੇ ਵਿੱਚ ਤਰਿੰਝਣ ਤੀਆਂ
ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਨੀਆਂ ਮਾਂਵਾਂ ਧੀਆਂ
ਨਖਰੇ ਹੀਰਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਰੀਆਂ
 ਕੱਚੇ ਲਾਹੁੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਆ…
ਬਈ ਕੱਚੇ ਲਾਹੁੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਆ……………….

********************************
ਜੇ ਪਰਮਾਣੂ ਸਮਝੌਤਾ
ਨਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਰਾਜ਼ੀ
ਇੰਝ ਈ ਲੱਗਣੀਆਂ ਸੀ ਛਿੰਜਾਂ
ਪੈਣੀ ਸੀ ਬਾਜ਼ੀ
ਸੂਰਮੇ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗੂੰ
ਕਿਹੜਾ ਹਿੱਕ ਤਣਜੂ…
ਕਿਹੜਾ ਹਿੱਕ ਤਣਜੂ………..
ਉੱਚੀਆਂ ਮੰਜਿਲਾਂ ਉਸਰੀ ਜਾਵਣ
ਆ ਗਿਆ ਰਿਵਾਜ ਫਲੈਟਾਂ ਦਾ
ਕੱਚਾ ਵੇਹੜਾ ਨਾ ਖੁृਲੀ ਛੱਤ
ਮੱਛਰਦਾਨੀ ਨਾ ਦਾਤੀ ਫਰੇ
ਦਾਲ ਦੀ ਕੌਲੀ ਕੰਧ ਤੋਂ ਦੀ ਫृੜਨੀ
ਆਂृਡ ਗਵਾਂਢਹੋ ਗੇ ਰਿਵਾਜੋਂ ਪृਰੇ

ਭਾਂਵੇਂ ਕੱਟ ਲੋ
ਚੰਦ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪਲਾਟ
ਪੰਜਾਬ ਕਿਵੇਂ ਬਣਜੂ……
ਪੰਜਾਬ ਕਿਵੇਂ ਬਣਜੂ……

**************************
ਬੋਹੜ ਜਿਹੇ ਬਾਬੇ ਖੇੜਦੇ ਪਾਸ਼ਾ
ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਖਾਣ
ਖਿੱਲਰਦਾ ਹਾਸਾ…….
ਦੱਬਦਾ ਰੰਗ

ਕਹਿ ਗਿਆ ਮੱਦਾ ਅਮਲੀ
“ਵੰਡਾ ਕੇ ਛੱਡੂੰ”.
ਕਾਨੇ ਦੇ ਪੱਟ
ਮਾਰਦਾ ਹੱਥ
ਪੱਟ ਦੇ ਥੱਲੇ
“ਹੁਕਮ ਦਾ ਭੱਬੂ”

“ਹੁਕਮ ਦਾ ਭੱਬੂ”

**********************

ਪੱਬ ਕਲੱਬੀਂ

ਮਹਿਫਲ ਲੱਗਦੀ
ਸੱਥ ਵਿਚਲਾ

ਮੇਲਾ ਨੀ ਫਬਦਾ
ਮੇਲਾ ਨੀ ਫਬਦਾ…………….
ਇੱਕ ਮੈਂ
ਦੂਜਿ ਦਾਰੂ
ਤੀਜੀ ਕਾਂਵਾਂ ਰੋਲੀ ਵਿੱਚ
ਸੁੰਨ ਸਰਾਂ ਮਾਰੂ
ਖੇਡਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸੀਫ
ਚੌਥਾ ਨੀ ਲੱਭਦਾ
ਚੌਥਾ ਨੀ ਲੱਭਦਾ……………

**********************
ਵਗਦੀਆਂ
ਦੁੱਧ ਘਿਓ ਦੀਆਂ ਨਹਿਰਾਂ
ਲੰਗਰ ਪਰਸ਼ਾਦੇ
ਚੱਤੋ ਪਹਿਰਾਂ
ਮੇਹਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰੱਖੀ ਨਾ
ਕੋਈ ਘਾਟ ਬਜੁਰਗੋ…….
ਨਾ ਕੋਈ ਘਾਟ ਬਜੁਰਗੋ…….
ਸੈਂਟਰ ਸਰਕਾਰੇ ਵਲੈਤੀਂ
ਕੀ ਹੁੰਦਾ
ਆਪਾਂ ਕੀ ਲੈਣਾ
ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੋਂ ਦਿੱਲੀ ਦੀ
ਖਾਸੀ ਵਾਟ ਬਜੁਰਗੋ………
ਖਾਸੀ ਵਾਟ ਬਜੁਰਗੋ………………

*****************************
ਭਾਰਤ ਮੱਥੇ
ਜਿਓਂ ਤਿਲਕ ਚਮਕੇ
ਓਸ ਤਿਲਕ ਦਾ ਜਲੌਅ
ਬੇਹਿਸਾਬ ਲੋਕੋ

ਬੇਹਿਸਾਬ ਲੋਕੋ……….
ਦੁਨੀਆਂ ਲੱਖ ਵਸੇ

ਮੈਂ ਦੁਆ ਕਰਦਾ
ਸਵਾ ਲੱਖ ਵਸੇ
ਮੇਰਾ ਪੰਜਾਬ ਲੋਕੋ…….
ਸਵਾ ਲੱਖ ਵਸੇ
ਮੇਰਾ ਪੰਜਾਬ ਲੋਕੋ………….

************************

****************

ਪਾਰਾ ਹੋ ਪਾਰਾ……..

ਪਾਰਾ ਹੋ ਪਾਰਾ
ਚृੜ ਗਿਆ ਇਸ਼ਕੇ ਦਾ
ਪਾਰਾ…..
ਨੀਂਦ ਦੇ ਆਲਮ
ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਸਾਰਾ
ਕੋਠੇ ਚृੜਦੀ
ਦੇਖਣ ਧਰੂ ਤਾਰਾ
ਟਿਕਵੀਂ ਰਾਤ
ਕੂੰਜਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਰਾਂ
ਲੋਚਦਾ ਮਨ
ਉਡਾਰੀ ਮਾਰਾਂ
ਪੱਕਾ ਇੱਕੋ ਰਾਹ ਹੋਵੇ
ਸਿਆਲੋਂ ਤਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰਾ
ਪਾਰਾ ਹੋ ਪਾਰਾ
ਚृੜ ਗਿਆ ਇਸ਼ਕੇ ਦਾ
ਪਾਰਾ…..

*********************
ਦੁਆਨੀ ਹੋ ਦੁਆਨੀ
ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਮੁੱਲ
ਦੁਆਨੀ………..
ਲਿਖ ਕੇ ਯਾਰ ਦਾ ਸਿਰਨਾਂਵਾਂ
ਤਵੀਤ ਮृੜ ਪਾ ਲਿਆ
ਗਲ ਦੀ ਗਾਨੀ
ਰੂਹ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ
ਸ਼ਰੀਰ ਕੱਚ ਦਾ
ਜਿੰਦ ਪਾਣੀ ਦਾ
ਬੁਲਬੁਲਾ ਫ਼ਾਨੀ…….
ਜਦੋਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਪਟੋਲੇ ਸੀ
ਓਹਨਾਂ ਉਮਰਾਂ ਦਾ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹਾਣੀ
ਵਸੇਂ ਯਾਰਾ

ਝਪਕਾ ਅੱਖ ਦਾ
ਬੀਤ ਗਿਆ ਬਚਪਨ
ਚृੜੀ ਜਵਾਨੀ
ਦੁਆਨੀ ਹੋ ਦੁਆਨੀ………
ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਮੁੱਲ
ਦੁਆਨੀ………..

******************
ਹੌਲਾ ਹੋ ਹੌਲਾ
ਸ਼ਰੀਰ ਪੱਤਿਓਂ ਹੋ ਗਿਆ
ਹੌਲਾ………….
ਜਿਹੜਾ ਬੰृਨੀ ਫਿਰੇ
ਬਾਂਹ ਤੇ
ਟਿਲੇ ਦੇ ਨਾਥ
ਨੇ ਪਾਇਆ ਹਥੌਲਾ…..
ਖਿੱਚੇ ਕੁੜਤੀ
ਦੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ
ਲਕੋਵੇ ਧਾਗਾ ਕਾਲਾ
ਗੋਰਾ ਡੌਲਾ…
ਪਾ ਪਾ ਅੌਸੀਆਂ
ਘਰ ਰੰਗਤਾ
ਛੱਡਿਆ ਕੰਧ
ਨਾ ਕੋਈ ਕੌਲਾ
ਗਿਝ ਗਿਆ
ਘਿਓ ਦੀ ਚੂਰੀ ਤੇ
ਬਲੋ ਨਾ ਕਾਂ
ਬੜਾ ਬੇਗੌਲਾ
ਹੌਲਾ ਹੋ ਹੌਲਾ………….
ਸ਼ਰੀਰ ਪੱਤਿਓਂ ਹੋ ਗਿਆ
ਹੌਲਾ………….

******************
ਟੱਲੀ ਹੋ ਟੱਲੀ
ਨਾ ਮਾਰੀ ਡਾਕੀਏ ਆ ਕਦੇ
ਟੱਲੀ
ਜੋਬਨ ਚृੜ ਗਿਆ
ਸ਼ਿਖਰਾਂ ਤੇ
ਇੱਕ ਲੰਮੀ,
ਉੱਤੋਂ ਕੋਰਾ ਲੋਹੜੇ ਦਾ
ਪੋਹ ਦੀ ਰਾਤ
ਨਾ ਹੋਵੇ ਕੱਟ
ਇਕੱਲੀ……………
ਹੋ ਗਿਆ ਵਾਢੀ
ਵੇਲਾ ਆਜਾ
ਫਸਲ ਹੁਸਨ
ਅਗੇਤੀ ਪੱਕ ਚੱਲੀ
ਗੇृਰ ਕੇ ਕਰਦੇ
ਦਾਣਾ ਦਾਣਾ
ਜੋਬਨ ਕਮਾਦ
ਮੈਂ ਪੱਕੀ ਛੱਲੀ ………….

ਟੱਲੀ ਹੋ ਟੱਲੀ
ਨਾ ਮਾਰੀ ਡਾਕੀਏ ਆ ਕਦੇ
ਟੱਲੀ…………….

ਟਿੱਚਰ ਮਰਾਸੀ ਮੰਨ ਗਿਆ

ਸਾਬਤ ਮੂੰਗ ਰਿਝਦੀ ਹਾਰੇ
ਸਾਬਤ ਮੂੰਗ ਰਿਝਦੀ ਹਾਰੇ
ਆਸ਼ਿਕ ਹੱਡੀਆਂ ਗਿੱਲਾ ਬਾਲਣ
ਕੌੜਾ ਧੂੰਆਂ ਸਿਵਾ ਕਿਨਾਰੇ
ਭੂਕਣੇ ਫੂਕ ਚੁृਲੇ ਵੱਜਦੀ
ਵਗਦਾ ਪੁਰਾ ਲੱਕੜੀਂ ਝੱਲ ਮਾਰੇ
ਜਦੋਂ ਮੱਚਣਾ ਚੰਮ ਫੱਕਰਾਂ ਦਾ
ਕੁੱਤਾ ਸੁੰਘ ਸੁੰਘਣ ਗੇ ਸਾਰੇ
ਅੌਣਗੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਪੌਣਾਂ ਚੋਂ
ਉੱਬਲਿਆ ਦੁੱਧ ਜਿਓਂ ਲੱਗੇ ਕਿਨਾਰੇ
ਹਾਰੇ ਹਾਰੇ……………
ਸਾਬਤ ਮੂੰਗ ਰਿਝਦੀ ਹਾਰੇ

**************************
ਠਾਰੀ ਠਾਰੀ
ਪੋਹ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਕਹਿਰ ਦੀ ਠਾਰੀ
ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਘੇਰਾ ਘੱਤ ਲਿਆ
ਕੇਹੀ ਲਾਲ ਲਕੀਤਰ ਮਾਰੀ
ਗਹਿਣੇ ਰੱਖਤੀ ਅਸ਼ਟਾਮ ਦਿਲ ਦੇ
ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਾਊ ਪਟਵਾਰੀ
ਪੱਖੀਆਂ ਝੱਲਦੀ ਕੁਟੇ ਚੂਰੀਆਂ
ਜੋੜ ਨਾ ਲੱਭੇ ਖਿਦਮਤਗਾਰੀ
ਬਣ ਗੀ ਮੇਲਾ ਜਗਰਾਓਂ ਦਾ
ਰਹਿੰਦੀ ਰੂਹ ਦੁਆਲੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਭਾਰੀ
ਠਾਰੀ ਠਾਰੀ
ਪੋਹ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਕਹਿਰ ਦੀ ਠਾਰੀ

***********************
ਨਦੀਨਾਂ ਨਦੀਨਾਂ
ਫਸਲਾਂ ਪੱਟਤੀਆਂ ਨਵੇਂ ਨਦੀਨਾਂ
ਦੇਵੇ ਲੰਡੀ ਚੂਹੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ
ਕੂੰਡੇ ਰਗੜਿਆ ਹਰਾ ਪੁਦੀਨਾ
ਉਡਾਉਂਦਾ ਮੱਕੀ ਚੋਂ ਤੋਤੇ ਚੰਦਰੇ
ਮੇਰਾ ਯਾਰ ਕਬੂਤਰ ਚੀਨਾ
ਕਿੱਲਾ ਵੇਚ ਕੋਠੀ ਪਾ ਦੇ ਫਿਰਨੀ
ਮਾਲਵੇ ਵਧ ਗੇ ਰੇਟ ਜ਼ਮੀਨਾਂ
ਪਿੰਡ ਮੈਰਿਜ ਪੈਲਸ ਖੁਲਿਆ
ਬੂਹੇ ਡੈਕੋਰੇਸ਼ਨ ਛੱਤ ਤੇ ਟੀਨਾਂ
ਨਦੀਨਾਂ ਨਦੀਨਾਂ
ਫਸਲਾਂ ਪੱਟਤੀਆਂ ਨਵੇਂ ਨਦੀਨਾਂ

*************************
ਲੋੜ ਨੂੰ ਨਾ ਕਿਸੇ ਲੋੜ ਨੂੰ
ਭੱਖੜਾ ਉੱਘਦਾ ਨੀ ਪਹੀ ਤੇ ਲੋੜ ਨੂੰ
ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਸਿੱਧਾ ਰਾਹ ਵਗਦਾ
ਮੁੜ ਖੱਬਿਓਂ ਪਹਿਲੇ ਮੋੜ ਨੂੰ
ਚਾਰ  ਕੋਹ ਤੇ ਜਾ ਹਾਲ ਪੁੱਛਦੀ
ਸੜਕ ਲਿੰਕ ਜ਼ਰਨੈਲੀ ਰੋੜ ਨੂੰ
ਨੀਲਾ ਉੱਡਣਾ ਹਵਾਈ ਘੋੜਾ
ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਅਾਖੀ ਜਾਂਦੇ ਫੋਰਡ ਨੂੰ
ਟਿੱਚਰ ਮਰਾਸੀ ਮੰਨ ਗਿਆ
ਨਿਆਣੇ ਆਖਿਆ ਮਰਾਸੀ ਚੌੜ ਨੂੰ
ਲੋੜ ਨੂੰ ਨਾ ਕਿਸੇ ਲੋੜ ਨੂੰ
ਭੱਖੜਾ ਉੱਘਦਾ ਨੀ ਪਹੀ ਤੇ ਲੋੜ ਨੂੰ

***************************

*********************************

ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੇ….

ਅਸੀਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੇ ਸੀ
ਸਾਡੀਆਂ ਸਕੀਰੀਆਂ (ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀਆਂ) ਵੀ ਪਿੰਡਾਂ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਅੱਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਹੁੰਦਾ
ਓਹਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਬਣਦੀ ਨਾ
ਅਖੇ ਜੀ “ਇਹ ਤਾਂ ਰੋਟੀਆਂ ਗਿਣ ਕੇ ਪਕਾਉਂਦੇ ਆ”
“ਮਾਣ ਤਾਣ ਨੀ ਕਰਦੇ”.
ਅੈਨੀ ਨਕਦੀ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਹੈ ਨੀ ਸੀ
ਜਿਸਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ ਅੰਬੈਸੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ
ਧਰਵਾਸਾ ਹੋਜੇ ਕੇ ਇਹ ਵਲੈਤ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਨੇ
ਤੇ ਸਾਡਾ ਇੱਕ ਈ ਸੁਪਨਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ
“ਚੰਡੀਗृੜ ਦੇਖਣਾ,
ਕਹਿੰਦੇ ਬਾਹਰਲਾ ਮੁਲਕ ਈ ਆ”
ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਨੇ
ਮਟਕਾ ਚੌਂਕ ਚ ਰੈਲੀ ਤੇ ਪੁਲਸ
ਦੀਆਂ ਡਾਂਗਾਂ ਖਾ ਆਉਣੀਆਂ
ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸਿਆਲ ਸੱਥ ਦਾ ਚੋਟੀ
ਦਾ ਬੁਲਾਰਾ ਓਹੀ ਰਹਿੰਦਾ.
ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੇ ਮੂੰਹ ਚੱਕ ਸੁਣੀ ਜਾਣਾ.
ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਬਰਨਾਲਾ ਨੀ ਟੱਪੇ ਸੀ
ਓਹ ਵੀ ਦੁਸ਼ੈਹਰੇ ਦਾ ਮੇਲਾ ਦੇਖਣ ਜਾਣਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਕਾਲ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ
ਮੇਰੇ ਸੀਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ
ਓਹਦਾ ਕੱਦ ਖਾਸ਼ਾ ਸੀ ਤੇ ਰੰਗ
ਜਿਵੇਂ  ਪੁੱਠੇ ਤਵੇ ਨਾਲ ਸ਼ਰਤ ਲਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ.
ਓਹਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚਾਅ ਜਿਵੇਂ ਬੇਰੁਜਗਾਰ ਨੂੰ
ਸਰਕਾਰੀ ਕੁਰਸੀ ਮਿਲ ਗੀ ਹੋਵੇ.
ਦੁਪੈਹਰ ਤੋਂ ਲਾ ਗਿਆ
ਆਥਣ ਤੱਕ ਲਾਹਣ ਨਾਲ
 ਅੈਣ ਚੋਟੀ ਤੇ ਹੋ ਗਿਆ.
ਸਟੇਜ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਥਾਂ
ਪਤੰਦਰ ਨੇ ਜੱਫਾ ਪਾ ਕੇ ਰਾਮ ਚੰਦਰ
ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਥੱਲੇ ਲੈ ਲਿਆ
ਬਾਣੀਆਂ ਦੇ ਜਵਾਕਾਂ ਦੀ ਬਾਂਦਰ ਸੈਨਾ
ਬਿੱਲੂ(ਮੇਰਾ ਸੀਰੀ)ਨੂੰ ਆਂਏਂ
ਚੁੰਬੜ ਗੀ ਜਿਵੇਂ ਗੁੜ ਵਾਲਾ ਖਾਲੀ ਗੱਟਾ
ਕੀੜੇਆਂ ਦੇ ਭੌਣ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਹੁੰਦਾ.
ਸਾਰ ਪੰਡਾਲ ਹੱਸ ਹੱਸ ਦੂਹਰਾ ਹੋ ਗਿਆ.
ਤੇ ਬਿੱਲੂ “ਕਾਲ” ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸ ਬਣ ਗਿਆ.
ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਜਮਾਤਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਪੱਤਰ 
ਘਰ ਆਇਆ “ਮੰਮੀ ਡੈਡੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ
ਵृਰੇਗੰਢ”
ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਟੱਬਰ ਸ਼ਸ਼ੋਪੰਜ ਚ ਪੈ ਗਿਆ
ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਲਾ ਕੇ ਮੈਂ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ
“ਵੇਹ ਬਾ…ਸ਼ਰਮ ਨੀ ਆਉਂਦੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ”
ਬੇਬੇ ਨੇ ਕਿਹਾ.
ਜਦੋ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਬਾਪੂ ਕੋਲ ਗਿਆ
“ਕੀ ਲੈਣਾ ਤੂੰ ਕੰਜਰਪੁਣੇ ਤੋਂ”
ਬਾਪੂ ਨੇ ਕਿਹਾ.
ਯੂਰੀਆ ਰੇਹ ਲੈਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਮੈਂ
ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਿਆ.
ਓਹ ਵਾਪਸੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੱਸ ਅੱਡੇ
ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਆਈ
ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਨਾ ਕਿ ਮੈਂ
ਟਰੈਕਟਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆਂ.
ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੀ ਕਿ
ਮੈ ਪੇਂਡੂ ਤਾਂ ਨੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ.
ਅੱਜ ਫੇਰ ਬੋਹੜ ਹੇਠਾਂ
ਨੰਬਰਦਾਰ ਆਪਣੀ ਰੈਲੀ ਦੀਆਂ
ਵਾਰਾਂ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਅਸਮਾਨੀ ਹੌਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਲੰਘਿਆ
ਬੁਲਾਰਾ ਤੇ ਸਰੋਤੇ ਸਾਰੇ ਚੁ੮ਪ ਕਾਰ ਗੇ ਤੇ ਜਹਾਜ਼
ਵਲ ਮੂੰਹ ਚੱਕ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ.
ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਜਮਾਤਣ ਦੀ
ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਗਈ
ਅੱਡੇ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ
“ਥੋਡਾ ਪੇਂਡੂਆਂ ਦਾ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ
ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ”
ਮੈਂ ਸ਼ਰਮ ਮਾਰੇ “ਕੀ” ਨਾ ਪੁੱਛਿਆ
ਪਰ ਉਹ ਬੋਲਦੀ ਗਈ
“ਇੱਕ ਤਾਂ ਤੁਰੇ ਜਾਂਦੇ ਰਾਹ ਚ  
ਖृੜੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਤੇ ਉੰਗਲ ਨਾਲ
ਲਕੀਰ ਮਾਰਦੇ ਜਾਓਗੇ, ਪਿਛਲੇ
ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਤੇ ਪਈ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਨ
ਦਾ ਪੱਤਾ ਜਾ ਬਣਾ ਕੇ ਵਿੱਚ ਦੀ ਤੀਰ
ਜਾ ਲੰਘਾ ਕੇ, ਆਪਨਾ ਨਾਮ ਲਿਖ ਦਿਨੇ ਓਂ.
ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ
ਜਹਾਜ਼ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਗੱਲ
ਕਰਨੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਨੇ ਓਂ
ਤੇ ਮੂੰਹ ਚੱਕ ਉਤਾਂਹ ਨੂੰ ਵੇਖਣ
ਲੱਗ ਜਾਨੇ ਓਂ”
ਉਹਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ
ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ
ਏਧਰ ਜਹਾਜ਼ ਅੱਖੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ
ਸੱਥ ਚ ਬੈਠੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੇ
ਅੱਖਾਂ ਅਸਮਾਨ ਚੋਂ ਲਾਹ
ਨੰਬਰਦਾਰ ਤੇ ਫੇਰ ਟਿਕਾ ਲਈਆਂ ਸਨ
ਨੰਬਰਦਾਰ ਬੁਲਾਰਾ

ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ

ਜਮਾਤਣ ਦੀ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਸੀ
ਅਸੀਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੇ ਸੀ………..

ਨੈਣ ਸਾਡੇ ਭਰੇ ਭਰੇ……………

ਸृਰੋਂ ਫੁੱਲਾ ਵਿੱਚ ਖੁੱਬੇ ਨਜ਼ਰਾਂ …

ਉਹ ਰੱਬਾ ਕਰ ਕੋਈ ਹੀਲਾ ਮੇਲ ਦਾ…….
ਡਾਢਿਆ…ਕਰ ਕੋਈ ਹੀਲਾ ਮੇਲ ਦਾ………
ਕੋਠੇ ਖੇਤਾਂ ਚ ਕੋਈ ਲਾਰੀ ਨਾ ਰੁਕੇ
ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਪੈਂਦਾ ਨੀ ਕੋਈ ਟੇਸ਼ਨ ਰੇਲ ਦਾ
ਉਹ ਰੱਬਾ ਕਰ ਕੋਈ ਹੀਲਾ ਮੇਲ ਦਾ……….

ਡਾਢਿਆ…ਕਰ ਕੋਈ ਹੀਲਾ ਮੇਲ ਦਾ………

******************************
ਅਜ਼ਾਦ ਰੂਹ ਦਾ ਉਮੀਦਵਾਰ ਹੋਵੇਂ

ਅਜ਼ਾਦ ਰੂਹ ਦਾ ਉਮੀਦਵਾਰ ਹੋਵੇਂ……..

ਅੈਡੀ ਕਿਹੜੀ ਚੋਣ ਜਿੱਤ ਗਿਆਂ………
ਤੈਥੋਂ ਪਿੰਡ ਨਾ ਗੇੜਾ ਮਾਰ ਹੋਵੇ……..

 

ਤੈਥੋਂ ਪਿੰਡ ਨਾ ਗੇੜਾ ਮਾਰ ਹੋਵੇ……..
ਅਜ਼ਾਦ ਰੂਹ ਦਾ ਉਮੀਦਵਾਰ ਹੋਵੇਂ……….

****************************
ਨੈਣੇਵਾਲ ਵੱਲ  ਚੀਨਾ ਛੱਡ ਨੀ
ਯਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਆ ਇਲਾਕੇ ਪੱਛੜੇ
ਪਿੰਡ ਡਾਕਖਾਨਾ ਅੱਡੋ ਅੱਡ ਨੀ
ਨੈਣੇਵਾਲ ਵੱਲ  ਚੀਨਾ ਛੱਡ ਨੀ

ਨੈਣੇਵਾਲ ਵੱਲ  ਚੀਨਾ ਛੱਡ ਨੀ

**************************
 ਸੁਨੇਹਾ ਲਾਇਆ ਨੰਬਰਦਾਰ ਨੂੰ
ਜਿੰਦ ਲੇਖੇ ਤੇਰੇ ਲਾਉਣੀ ਛੁੱਟੀ ਲੈਲਾ ਕਾਲਜ਼ੋਂ
ਤਹਿਸੀਲਦਾਰ ਬੈਠਦਾ ਨੀ ਅੈਤਵਾਰ ਨੂੰ
ਸੁਨੇਹਾ ਲਾਇਆ ਨੰਬਰਦਾਰ ਨੂੰ

ਸੁਨੇਹਾ ਲਾਇਆ ਨੰਬਰਦਾਰ ਨੂੰ

**************************
ਸृਰੋਂ ਫੁੱਲਾ ਵਿੱਚ ਖੁੱਬੇ ਨਜ਼ਰਾਂ
ਤੇਰੀ ਪੱਗ ਰੰਗੀ ਚੁੰਨੀ ਰੰਗਤੀ
ਤੇਰੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਲਲਾਰੀ ਚੰਦਰਾ
ਸृਰੋਂ ਫੁੱਲਾ ਵਿੱਚ ਖੁੱਬੇ ਨਜ਼ਰਾਂ

ਸृਰੋਂ ਫੁੱਲਾ ਵਿੱਚ ਖੁੱਬੇ ਨਜ਼ਰਾਂ

***************************

ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਮਸੀਤ ਵੱਖਰੀ

ਪृੜੋ ਪੋਥੀਆਂ ਜਾਓ ਮਦਰੱਸੇ
ਕਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮृਨਾ ਕਰੀ ਗਿਆ
ਸਲੇਟ ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ, ਸਲੇਟੀ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਬਣ ਗੀ
ਲੇਖ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਤਕਸੀਮ ਜृਮਾਂ ਕਰੀ ਗਿਆ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨੋਂ ਲੜ ਲੱਗੇ ਇਸ਼ਕੇ ਦੇ
ਤਾਂਈਓ ਰੱਬ ਹਰ ਗੁਨਾਹ ਖਿਮਾ ਕਰੀ ਗਿਆ

*****************************
ਅਕਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵੰਡਦੇ ਲੱਖ ਅਕਲਾਂ
ਇਸ਼ਕ ਸਮੁੰਦਰ ਕਰੇ ਪਾਰ ਕੋਈ
ਤੂ ਮਰਨੋਂ ਡਰੇਂ ਤੂੰ ਤਰਨੋਂ ਡਰੇਂ
ਮੈਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਚ ਝਹੇਡਾਂ ਝਨਾਅ ਕਰੀ ਗਿਆ

*********************************

ਰੇਤਲੇ ਥਲਾਂ ਦਾ ਸੀ ਸੁਣਿਆ ਸੇਕ ਭੈੜਾ
ਪੋਹ ਮਹੀਨੇ
ਸੱਜਣ ਆਏ ਧੂੰਈਂ ਸੇਕਣ
ਝੋਕਾ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਹਸਤੀ ਫ਼ਨਾ ਕਰੀ ਗਿਆ.

*******************************

ਬਚਪਨ ਲੋਚਿਆ ਸੀ ਇਸ਼ਕ ਜੋਬਨ ਰੁੱਤੇ
ਜੂੜੇ ਦੀਆਂ ਮਿੱਢੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ
ਸਿੱਧੇ ਧੌਲੇ ਹੋ ਗੇ
ਲੁਕੋਕੇ ਜਵਾਨੀ ਟਿੱਚਰਾਂ ਸਮਾਂ ਕਰੀ ਗਿਆ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨੋਂ ਲੜ ਲੱਗੇ ਇਸ਼ਕੇ ਦੇ
ਤਾਂਈਓ ਰੱਬ ਹਰ ਗੁਨਾਹ ਖਿਮਾ ਕਰੀ ਗਿਆ

*********************************

*************************************

ਤਕਾਜ਼ਾ…

ਭਾਖੜਾ ਚੋਂ ਕੱਢੋ ਖਾਲ
ਅਨਗਿਣਤ ਬੇਪਰਵਾਹ…
ਥਲਾਂ ਚ ਪੰਜਾਬ ਵਾਂਗੂੰ
ਉੱਘੇ ਝੋਨਾ ਅੰਨੇਵਾਹ…..
ਥਾਂ ਬਚੇ ਨਾ ਕੋਈ
ਡਾਚੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਨੂੰ….
ਫੇਰ ਦੇਖ ਦੇ ਆਂ ਕੌਣ ਆਊ
ਪੁੰਨੂ ਚੱਕਣ ਨੂੰ…………
ਵਾੜ ਤਾਰਾਂ ਦੀ ਜੰਡ ਦੁਆਲੇ
ਵਿੱਚ ਕਰੰਟ ਛੱਡਿਆ…….
ਬੇਗਾਨਾ ਪੁੱਤ ਫੇਰ ਨਾ ਕੋਈ
ਜਾਵੇ ਵੱਢਿਆ………..
ਕਾਨੀਆਂ ਬਣਾਓ ਤੋੜ
ਟਾਹਣੀ ਤੂਤ ਦੀ…….
“ਹਾਏ ਨੀ ਤੀਰ ਟੁੱਟਦੇ”
ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਬਾਂ ਕੂਕਦੀ……
ਤਾਜ਼ ਮਹਿਲ ਦੂਜਾ ਬਣੇ
 ਜਗਹ ਓਹ ਪੰਜਾਬ ਅੰਦਰ…
ਪੀਰ ਮੁਰਾਦਾਂ ਵਾਲਾ ਨਕੋਦਰ,
ਨੇੜੇ ਰਹ ਜਾਂਦਾ ਜਲੰਧਰ……
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਸਲੇ ਜੇ

 ਹੱਲ ਹੋਣਗੇ…..
ਲਾਹੌਰ ਵਾਲੇ ਗੇਟ ਸਾਰੇ
ਖੁੱृਲ ਜਾਣਗੇ……
ਮਤਲਬ ਇੱਕ ਹੋਣ
ਖਾਨ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਦੇ……..
“ਦੂਜੇ ਪੰਜਾਬ” ਦੀਆਂ ਜਮੀਨਾਂ
ਵੇਖੀਂ ਫ਼ੋਰਡ ਰਿੰਗਦੇ………

ਵਸਦੀਆਂ ਰਹਿਣ “ਹੀਰਾਂ”

ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਪਿਛੋਂ
ਕਰੜੀ ਜੀ ਧੁੱਪ ਚृੜਦੀ
ਲੈ ਕੇ ਹੁਸਨਾਂ ਦੀ ਪੰਡ
ਕੁੜੀ ਕੋਠੇ ਚृੜ ਗੀ

*************
ਜਿਵੇਂ ਇਤਰ ਫਲੇਲਾਂ
ਕਿਸੇ ਢੋਲ ਡੋृਲਤਾ
ਕੇਸੀ ਨਾਹ ਕੇ ਕੀਤਾ
ਆਰਜ਼ੀ ਜਾ ਜੂੜਾ ਖੋਲृਤਾ

**************
ਚੱਬ ਚੁੰਨੀ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ
ਮਜਾਜਣ ਇਕੱਲੀ ਓ ਈ ਹੱਸੀ ਜਾਵੇ
ਸੋਚਾਂ ਸੋਚ ਕੱਚੀਆਂ
ਚੀਚੀ ਵਾਲੇ ਛੱਲੇ ਨੂੰ ਘੁਮਾਵੇ

****************
ਸਿੱਟ ਮੋਢੇ ਉੱਤੋਂ
ਉੰਗਲ ਤੇ ਘੁਮਾਵੇ ਗੁੱਤ ਨੂੰ
ਗਿਣਦਾ ਸੀ ਗੇੜੇ
ਘੇਰ ਚृੜ ਗੀ ਬੇਗਾਨੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ

**************
ਸਹਿ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੇ ਫੈਰ
ਜਿੰਦ ਹੋਈ ਜਹਾਨੋਂ ਕੂਚ ਨੀ
ਪਾਵੇਂ ਸੁਰਮਾ ਤੂੰ ਛੱਡ
ਧਰੂ ਤਾਰੇ ਵਾਲੀ ਪੂਛ ਨੀ

**************
ਨੀਲ ਗੋਰੀ ਵੀਹਣੀ ਉੱਤੇ
ਮਰੋੜ ਗਿਆ ਕਿਹੜਾ ਨੀ
ਚृੜਾਈਆਂ ਸੱਤਰੰਗੀਆਂ
ਵਣਜਾਰੇ ਦਾ ਗਰਾਂ ਕਿਹੜਾ ਨੀ

***************
ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਓਹ ਨਿੰਦੀ ਜਾਣ
ਪੱਬ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਕਦੇ
ਪੰਜ਼ੇਬ ਤੇਰੀ ਤੇਰੀ ਦੀ ਤਰਜ਼ ਤੇ

ਮੋਰ ਨੱਚਦੇ

************
ਰੀਸ ਲੱਭੇ ਨਾ ਮੜਕ
ਨਖ਼ਰੇ ਬੇਹਿਸਾਬ
ਵਸਦੀਆਂ ਰਹਿਣ “ਹੀਰਾਂ”
ਸ਼ਾਨ-ਏ-ਪੰਜਾਬ.

Published in: on October 16, 2008 at 10:31 am Comments (1)
Tags:

ਮਾਲਵਾ ਦਰਪਣ…

ਹੱਦ ਚੰਡੀਗृੜੋਂ ਆਕੇ ਮੁੜ ਜਾਨੀ ਏਂ
ਵਲੈਤ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ੇ ਫੇਰ ਚृੜ ਜਾਨੀ ਏਂ
ਮਾਰੀ ਜਾਵੇਂ ਫृੜਾਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇਖਿਆ
ਪੰਜ ਕੱਸੀਆਂ ਪਈ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਟੋਹਬੇ
ਜੇ ਦੱਸ ਰਾਮਪੁਰੇ ਨਾਲ ਲੱਗਵਾਂ ਮਹਿਰਾਜ ਦੇਖਿਆ

*****************************
ਪਿੰਡ ਸਾਰਾ ਪਿਆ ਧੜਿਆਂ ਚ ਵੰਡਿਆ
ਜਿृਲੇ ਮੋਗੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੋਡੇ ਲੰਡੇ ਆ
ਲੰਮੇ ਚਲਦੇ ਨੇ 302 ਤੇ 44 ਦੇ
ਬਠਿੰਡੇ ਓਂ ਸਾਢੇ ਬਾਰਾਂ ਮਿੰਨੀ ਚਲਦੀ
ਬੰਦੇ ਖਾਸੇ ਵੈਲੀ ਆ ਤੁੰਗਵਾਲੀ ਦੇ

******************************
ਤਿੰਨ ਜਿृਲਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਥੇ ਜੁੜਦੀ ਆ ਜੂਹ ਨੀ
ਪਿੰਡ ਭਗਤਾ ਦੇਖੀਂ ਭੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਖੂਹ ਨੀ
ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋ ਗੀ ਜੀ ਟੀ ਰੋੜ ਤੇ
ਮੁੰਡੇ ਖੇਡਦੇ ਕਬੱਡੀ ਬਾਜ਼ਾਖਾਨੇ ਦੇ
ਜਾਫੀ ਮਾਰਕੇ ਨਿਆਣਾ ਦੇਖ ਗਿੱਟੇ ਜੋੜਤੇ

*********************************
ਹੁਸਨਾਂ ਦੇ ਓਹਨੇ ਕਈ ਰਿਕਾਰਡ ਭੰਨ ਤੇ
ਚੁੰਨੀ ਥੱਲੇ ਸੱਪ ਦੌਹਧਰ ਦੀ ਰੰਨ ਦੇ
ਮੋਤੀ ਪੂਜੇ ਰੱਬ ਤਾਂ ਦਿੰਦੇ ਇਹ ਦਿਖਾਈ ਨੇ
ਜਿਥੋਂ ਲੰਘ ਜਾਣ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪੈਣ ਗਸ਼ੀਆਂ
ਮੁੰਡੇ ਗੱਭਰੂ ਸ਼ੌਕੀਨ ਪਿੰਡ ਪੱਤੋ ਖਾਈ ਦੇ

********************************
ਪਿੰਡ ਢੁੱਡੀਕੇ ਚ ਛਵੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜਤੇ
ਵੈਲੀ ਮਾਰੀ ਸੀ ਗੰਡਾਸੀ ਜਿੱਥੇ ਪੈਰ ਜੋੜ ਕੇ
ਇਤਿਹਾਸ ਦੇਆਂ ਪੰਨਿਆਂ ਗੱਲ ਜਮਾਂ ਹੋ ਗਈ
ਪਿੰਡ ਮੌੜ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਨਾਲ ਮਾਨਸਾ
ਜਿਓਣਾ ਆਇਆ ਨੀ ਹੱਥ ਘੋੜੀ ਹਵਾ ਹੋ ਗਈ

**********************************

ਵੱਡੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਿਰਚਾਂ

ਮਾਸੀ ਦੇ ਨਿਆਣੇ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰ ਪੁਰ ਜੋਰ
ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੰਮਪਿਊਟਰ ਚਾਹੀਦਾ
ਪਰਾਈਵੇਟ ਬੱਸ ਵਾਂਗੂੰ ਕੰਮਪਿਊਟਰ,
ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਤਰੀਕਵਾਲੇ ਦਿਨ
ਅੈਨ ਟੈਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ.
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਯਾਦ ਆ ਗਏ.
ਨਵੀਂ ਸਲੇਟ ਜਾਂ ਕਾਪੀ ਲੈਣ ਲਈ
ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਸਹਿਤ
ਵਿਆਖਿਆ ਦੱਸਣੀ ਪੈਂਦੀ ਕਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿਵੇਂ ਮੁੱਕੀ.
ਮਾਸੜ, ਕਾਰ ਚ ਬੈਠੇ ਨਿਆਣੇ ਨੂੰ ਜੇਬ ਖਰਚ
ਘਟਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾ ਰਿਹਾ ਸੀ.
ਕਾਰ ਤੋਂ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ-
ਸਰਪੰਚਾਂ ਦੀ ਕਨੇਡੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ
ਦੇ ਵਿਆਹ ਚ
ਡੋਲੀ ਤੋਂ ਸਿੱਟੇ ਪੈਸੇ ਚੁਗਦੇ ਦੇ ਮੇਰੇ
ਹੱਥ ਦੋ ਰੁਪਇਆਂ ਦਾ ਠੋਲੂ ਲੱਗ ਗਿਆ,
ਓਦੋਂ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਚੱਲੇ ਸੀ…
ਮੈਂ ਪੰਜੀਆਂ ਦਸੀਆਂ ਚੁਗੀ ਜਾਂਦੇ ਨਾਲ ਦਿਆਂ
ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅਮੀਰ ਸੀ,
ਅੱਜ ਦੁਪੈਹਰੇ ਰੇਹੜੀ ਵਾਲੇ ਤੋਂ
ਖੋਏ ਵਾਲੀ ਕੁਲਫੀ ਖਾਊੰ
ਉਹ ਵੀ ਦਿਖਾ ਦਿਖਾ ਕੇ..
ਮੈਨੂੰ ਕੁਲਫੀ ਦਾ ਸਵਾਦ ਯਾਦ ਸੀ
ਇੱਕ ਦਿਨ ਅੱਧੀ ਛੁੱਟੀ ਵੇਲੇ
ਆृੜਤੀਆਂ ਦੇ ਰਕੇਸ਼ ਤੋਂ
ਮੈਂ ਖੋਹ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ..
ਓਹਨੇ ਊੜੇ ਆੜੇ ਵਾਲੀ ਫੱਟੀ
ਮੇਰੇ ਮਗਰ ਚਲਾਵੀਂ ਛੱਡੀ..
ਗਿਆਰਾਂ ਟੰਕੇ ਲੱਗੇ ਸੀ,
ਓਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅੱਜ ਵੀ
ਮੱਥੇ ਤੇ ਇੰਝ ਚਮਕਦਾ ਜਿਵੇਂ
‘ਰਾਰੇ ਦੇ ਪੈਰ ਚ ਹਾਹਾ’ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ.
ਓਹ ਆਪਣੀ ਵਰੇਗੰਢ ਦਾ ਜਸ਼ਨ
ਮਨਾਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਮਾਸੜ ਨੇ ਬਿਨਾ ਉਸਦੇ ਮੰਗੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਗਿਣੇ
ਪੰਜ ਪੰਜ ਸੌ ਦੇ ਕਈ ਨੋਟ ਓਹਦੀ ਹਥੇਲੀ
ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ..
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੰਜਾਹ ਦੇ ਨੋਟ ਦਾ ਕੱਦ (ਜੋ ਕਿ
ਬੇਬੇ ਨੇ ਸ਼ਗਨ ਦੇਣ ਲਈ ਫੜਾਇਆ ਸੀ)
ਅੈਨਾ ਛੋਟਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ
ਕਿਸੇ ਤੂੜੀ ਵਾਲੇ ਕੁੱਪ ਕੋਲੇ ਪਾਥੀਆਂ
ਵਾਲਾ ਗਹੀਰਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ.
“ਤੈਨੂੰ ਅੱਡੇ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂਦਾ
ਛੱਡ ਜੂ”
ਮਾਸੜ ਨੇ ਕਿਹਾ.
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜੁੱਤੀ
ਕਈ ਵਾਰ ਝਾੜ ਕੇ ਬੈਠਾ.
ਅੱਡੇ ਤੇ ਉਤਰ ਕੇ ਓਹਦਾ
ਸਿਰ ਪਲੋਸਿਆ ਤੇ ਅਣਮੁੱਲੀ
ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ “ਜਵਾਨੀਆਂ ਮਾਣੋ ਕਾਕਾ ਜੀ”
ਤੇ ਜੇਬ ਚੋਂ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ
ਨਿੰਮੋਝੀਣਾ ਜਾ ਹੋਇਆ ਪੰਜਾਹ ਦਾ ਨੋਟ
ਦੋਵੇਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਰੱਖ ਸਿੱਧਾ
ਕਰਕੇ ਬਟੂਏ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲੀ
ਬੱਸ ਚृੜ ਆਏਆ.

ਬੇਈਮਾਨ ਮੌਸਮ-ਇੱਕ ਇਹ ਵੀ..

ਜੇ ਕਿਤੇ ਝੋਨੇ ਦੀ ਪਰਾਲੀ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾ ਮਚਾਉਂਦਾ
ਤੇ  ਅਸਮਾਨੀ ਚृੜੀ ਫੱਕ ਬਲਗਮ ਨਾ ਕਰਦੀ
ਤਾਂ ਆਥਣ ਵੇਲੇ ਪਿੰਡ ਕਿਸੇ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰ ਤੋਂ
ਘੱਟ ਨੀ ਸੀ.
ਔੜ ਲੱਗੀ ਵਾਲੇ ਪਾਠੀ ਵਾਂਗੂੰ ਸਰਪੰਚਾਂ ਦੇ ਕੀਪੇ
ਦਾ ਮੋਬੈਲ ਬੋਲ ਉੱਠਿਆ..
ਠਾਣੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਹੌਲਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨੰਬਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਡਾਇਰੀ,
ਆृੜਤੀਏ ਦੇ ਕੀਤੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬਟੂਆ,
ਤੇ ਇੱਕ ‘ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀ’ ਦੀ ਪੁੜੀ ਵਿੱਚੋਂ
ਓਹ ਮੋਬੈਲ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਰਿਹਾ.
“ਬਾਈ ਇੰਗਲੈਡ ਵਾਲੀ ਦਾ..ਤੇਰੀ ਜਮਾਤਣ ਦਾ”
ਜਿਵੇਂ ਕੰਧ ਤੇ ਪਾਥੀ ਥੱਪੀ ਦੀ ਆ
ਹਰਾ ਸੁੱਚ ਨੱਪਣ ਤੇ ਇਓਂ ਆਵਾਜ ਆਈ.
“ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਸਮੈਸਟਰ (ਛੇ ਮਹੀਨੇ) ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈ ਸੀ
ਅੰਕਲ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਅਨਾਜ ਮੰਡੀ ਚ ਹੈਂ”
ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਅੰਕਲ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਤੇ ਮੇਰਾ
ਦਿਲ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਹੱਸਣ ਨੁੰ ਕਰਿਆ
ਪਰ ਮੇਰੇ ਬੁੱृਲ, ਮੰਜੇ ਦੇ ਪਾਵੇ ਥੱਲੇ
ਅਡੋਲ ਖਲੋਤੀਆਂ ਸਿਓਂਤੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ
ਵਾਂਗੂੰ ਚੁੱਪ ਸੀ.
ਵਾਕੇ ਈ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗੇ ਸੀ
ਸੌਣੀ ਆ ਗੀ ਸੀ.
ਕਾਹਲ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਦੀ ਚੱਪਲ ਚੋਂ
ਬੱਧਰੀ ਨਿੱਕਲ ਗੀ
ਜੱਦੋ ਜਹਿਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ
ਥੁੱਕ ਲਾ ਕੇ, ਦੇਗ ਚ ਖੁਰਚਣੇ ਵਾਂਗੂੰ,
ਬੱਧਰੀ ਦਾ ਸਿਰਾ ਚੱਪਲੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ.
ਦੋ ਪਲਾਂਘਾਂ ਪੱਟੀਆਂ,
ਦੂਜੀ ਚੱਪਲ, ਬੋਰੀਆਂ ਵਿਚਾਲੇ ਬਣੀ ਖੱਡ
ਚ ਡਿੱਗ ਪਈ.
ਜਿਵੇਂ ਹਲਵਾਈ ਚਾਸ਼ਣੀ ਦੇ ਭਰੇ ਕੜਾਹੇ ਚੋਂ
ਗੁਆਚੀ ਜਲੇਬੀ ਲੱਭਦਾ, ਹੱਥ ਮਾਰਨ ਤੇ ਮੈਨੂੰ
ਚੱਪਲ ਲੱਭ ਗਈ.
ਫਿਲਮੀ ਅੈਕਟਰਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਧੂੰਏਂ ਚੋਂ
ਭੱਜਦਾ ਮੈਂ ਸੜਕ ਤੇ ਪਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ.
ਓਧਰ ਮੰਡੀ ਚ ਤੋਲ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ
ਕੰਡੇ ਤੇ ਵੱਟੇ ਖੜਕ ਪਏ
ਏਧਰ ਮੋਬੈਲ ਫੇਰ ਖੜਕਿਆ
“ਲੇਟ ਹੋ ਰਹੀ ਆਂ, ਪਾਪਾ ਨਾਰਾਜ਼
ਹੋਣਗੇ,ਫੇਰ ਸਹੀ.
ਤੈਨੂੰ ਨੀ ਪਤਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਮਿੱਸ ਕਰਦੀ”
ਓਹਨੇ ਕਿਹਾ
“ਆਜਾ ਬਾਈ ਪੈਂਹਠ ਕਿੱਲੋ ਦੀ ਆ ਭਰਤੀ”
ਕੀਪੇ ਨੇ ਕਿਹਾ
“ਆ ਗਿਆ ਬਾਈ”
 ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਧੂੜ ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਫੱਕ ਚ
ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ.

ਤੇ ਗੋਰਾ ਲਿਖਦਾ ਗਿਆ…

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਇੱृਲ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਸਨ
ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਕ ਪੱਖੋਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਕਾਫੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਬੇਹਤਰ ਸਨ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਭਾਂਬੜ ਦੇਖੇ ਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਗਰਜ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਧਰਤ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਮਾਂ ਨੇ ਜੰਮਿਆ
ਏਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲਲਕਾਰ ਜਿਹੀ ਵੱਜੀ ਸੀ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਫੌਜੀ ਅਫਸਰ ਆਰਡਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ
ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਚੋਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਫੌਜੀ ਸੀ ਨਾ ਕੋਈ ਅਫਸਰ
ਇਹ ਤਾਂ ਸਿੱਧੇ ਸਾਧੇ ਖੇਤਾਂ ਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਨ
ਉਸ ਲਲਕਾਰ ਨੇ ਮੇਰਾ ਵੀ ਲੂੰ ਕੰਡਾ ਖृੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ
ਬੇਸ਼ੱਕ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ਸੀ
ਉਹ ਲਲਕਾਰ ਸੁਣ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗਿਆਰੇ
ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਬਣ ਗਏ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਹਾੜਾਂ
ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਗੇ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ
ਮੌਤ ਦੇ ਫੱਟੇ ਤੇ ਖੱੜ ਹੱਸਣ
ਤੇ ਗਲ ਫਾਹੇ ਦਾ ਰੱਸਾ ਚੁੰਮਣ ਦੇ ਅਥਾਹ ਹੌਂਸਲੇ ਨੇ
ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਧਾਂਕ ਜਮਾ ਚੁੱਕੀ ਸਰਕਾਰ ਦਾ
ਤਖਤਾ ਪਲਟ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ.
ਮੈਂ ਗੋਰੀ (ਅੰਗਰੇਜਣ) ਮਾਂ ਦੇ ਕਿਉਂ ਜੰਮਿਆ.
ਹਾਂ ਉਹ ਉਡਦੀ ਧੂੜ
ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਸੂਬੇ
ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸੀ…
ਉਹ ਨਿਧੜਕ ਕੌਮ
ਪੰਜਾਬੀ ਸੀ…
ਤੇ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਚ ਤਬਦੀਲਨ ਵਾਲੀ
 ਲਲਕਾਰ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰਹ ਸੀ-
“ਜੋ ਬੋਲੇ…………..

 ਸੋ ਨਿਹਾਲ..
ਸਤਿ ਸ਼ਰੀ ਅਕਾਲ………….”..

ਮੱਖਣ ਸਿੰਘ s/o……..

ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਚ ਇਕੱਠਿਆਂ ਪृੜਨ ਕਰਕੇ
ਤੇ ਲਾਗਲੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ
ਕੀਪਾ,ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਲਾਲੀ,
ਮੱਖਣ ਦੇ ਕਾਫੀ ਨੇੜੇ ਸਨ.
ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰਾਹ ਤੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ
ਮੱਖਣ ਨੂੰ ਖੇਤੋਂ ਚੱਕ ਲਿਆ.
ਮੇਨ ਸੜਕ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਮੋਟਰ ਵਾਲੀ
ਕੋਠੀ ਤੱਕ, ਪਹੀ ਤੇ ਉੱਡਦੀ ਧੂੜ ਚ
ਕੀਪੇ ਦੀ ਲੰਮੀ ਲਿਸ਼ਕਦੀ ਕਾਰ
ਇੰਝ ਜਾਪੇ ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਖੀ ਪੋਡਰ ਨਾ ਲਿੱਪੀ
ਪੋਚੀ ਕੋਈ ਸ਼ਹਿਰਣ
ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਅੱਡਾ ਆਉਣ ਤੇ
ਰੁਮਾਲ ਨਾਲ ਨੱਕ ਢਕ ਲੈਂਦੀ ਐ.
ਸੀਰੀ ਵੀ ਦੋ ਕਿੱਲਿਆਂ ਤੋਂ ਭੱਜਿਆ ਆਇਆ
“ਬਾਈ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਬਾਈਆਂ ਦੀ ਵਾਸ਼ਨਾਂ ਸਿਪਾਹੀ
ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗੂੰ ਦੂਰੋਂ ਈ ਆ ਜਾਂਦੀ ਆ”
ਸੀਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ  ਤੇ
ਉਹਨੇ ਚਾਰ ਇੱਟਾਂ ਤੇ ਪਤੀਲਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ.
“ਜਿੰਨੀ ਰਾਮੂ ਤੇਰੀ ਛੇ ਮਹੀਨੇਆਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਆ
ਓਨੇ ਦਾ ਤਾ ਤੇਜ਼ੀ ਇਤਰ ਫਲੇਲ ਈ ਛਿੜਕੀ ਫਿਰਦਾ”
ਮੱਖਣ ਨੇ ਵਿਅੰਗ ਕਸਿਆ.
ਤੇ ਮੱਖਣ ਦੀਆਂ ਨਾਸਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਕੀੜੇ ਵੀ
ਹੈਰਾਨ ਸਨ ਜਿृਨਾਂ ਨੂੰ ਸृਰੋਂ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ.
ਡਾਲਰਾਂ ਤੇ ਰੁਪਈਏ ਦਾ ਅੰਤਰ ਦੱਸਦੀ
ਕੀਪੇ ਦੀ ਕਾਰ..
ਤੇਜ਼ੀ ਦਾ ਇਤਰ ਫਲੇਲ ਗਵਾਹ ਸੀ
ਪਿਉ ਸ਼ਾਹੂਕਾਰ..
ਵੱਡੇ ਸਾਰੇ ਮੋਬੈਲ ਤੇ ਡੱਕੇ ਜੇ ਨਾਲ ਨੌਹੁੰਦਰਾਂ ਮਾਰਦਾ ਲਾਲੀ
ਮਾਲਕ, ਕਿੱਲੇ ਚਾਲੀਆਂ ਉੱਤੋਂ ਚਾਰ….
ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਮੱਖਣ ਨੇ ਫਾਰਮ ਲਿਆ
ਤੇ ਕਨੇਡੇ ਵਸਦੀ ਸਾਬਕਾ ਮਾਸ਼ੂਕ ਤੋਂ
ਤੋਹਫੇ ਚ ਮਿਲੇ ਪੈੱਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ
ਸਰਪੰਚ ਤੋਂ ਤਸਦੀਕ ਕਰਾਉਣ ਲਈ
ਖੀਸੇ ਪਾ ਲਿਆ.
ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਕੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਹੌਲੀ ਕਰ ਆਏ.
“ਮੈਨੂੰ ਬਾਈ ਮੋਟਰ ਤੇ ਈ ਲਾਹ ਜਿਓ”
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਡੇਰੇ ਫੇਰ ਮੋਟਰ ਤੇ
ਰਾਮੂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਮਹਿਕ ਨੇ ਖਿਚਿਆ
ਪਰ ਮਹਿਕ ਲਾਲ ਪਰੀ ਦੀ ਸੀ.
” ਉਹ ਲਾਲੈ ਖਿੱਚ,
ਕੰਮ ਕਾਰ ਤਾਂ ਏਦਾਂ ਈ ਚਲਦੇ ਰਹਿਨੇ ਆਂ “
ਉਹ ਮੱਖਣ ਨੂੰ ਬਾਰ ਬਾਰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ.
ਕੰਮ ਕਾਰ ਤੋਂ ਮੱਖਣ ਨੂੰ ਸਿਰ ਖृੜਾ ਕਰਜ਼ਾ ਯਾਦ ਆਇਆ
ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਫਾਰਮ ਵਾਗੂੰ
ਤੇਜ਼ੀ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ.
ਉਹਨੇ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਦੋ ਅੰਦਰ ਸਿੱਟ ਲਏ
ਕਾਰ ਫੇਰ ਧੂੜ ਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ.
“ਰਾਮੂ ਮੇਰੀ ਜੇਬ ਚ ਕਾਗਜ਼ ਜੇ ਸੀ ਦੋ “
ਉਧਰ ਕਾਰ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ,
ਕਾਕਿਆਂ ਦੀ ਸੰਘ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਕੀਤੀ
ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੰਝੂ ਬਣ ਕੇ ਬਾਹਰ
ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਹ
ਪृੜ ਰਹੇ ਸੀ.
ਖਾਧੀ ਪੀਤੀ ਚ ਮੱਖਣ ਕਾਗਜ਼
ਕਾਰ ਚ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ.
“ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਲਾ ਕੀ ਕਰਨ ਗਿਆ ਸੀ?”
ਜਾਨਣ ਵਾਸਤੇ ਉਹਨਾਂ ਪृੜਨਾਂ ਸ਼ੂਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ
ਪਹਿਲਾ ਕਾਗਜ਼ ਆृੜਤੀਏ ਦਾ ਕੀਤਾ ਹਿਸਾਬ
ਜੋ ਮੱਖਣ ਸਿਰ ਖਾਸਾ ਕਰਜ਼ਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਤੇ ਦੂਜਾ ਫਾਰਮ ਸੀ-
ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਦਫਤਰ,
ਬਠਿੰਡਾ.
ਨਾਮ-ਮੱਖਣ ਸਿੰਘ
ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ-ਸਵਰਗਵਾਸੀ. ਸ.ਮੱਘਰ ਸਿੰਘ.

Published in: on November 14, 2008 at 8:57 am Leave a Comment
Tags:

…ਤੇ ਜੇਤੂ ਜੁੰਮੇਵਾਰੀ ਰਹੀ

ਵਾਰ ਐਂਤਵਾਰ ਜਦੋਂ ਹੋਸਟਲ ਤੋ ਪਿੰਡ ਆਉਣਾ
ਲੱਗਣਾ ਜਿਵੇਂ ਵੀਹ ਪੱਚੀ ਸਾਲ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵਾਂ
ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਾ ਕਿੰਨੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਖृੜਾ ਹੋਵੇ
ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਉਮਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਰੁੱਤ,ਜਵਾਨੀ ਚ ਸੀ.
ਜਵਾਨੀ ਚ ਜੋਸ਼ ਹੁੰਦਾ,ਜੋਸ਼ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ.
ਮੇਰੇ ਵੀ ਸੁਪਨਿਆਂ ਜਨਮ ਲਿਆ..
ਮੈਂ ਅਫਸਰ ਲੱਗੂੰ,ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਕੋਠੀ, ਕਾਰ, ਬੈਂਕਾਂ ਚ ਪੈਸਾ,
ਅੰਗਰੇਜੀ ਸਕੂਲਾਂ ਚ ਜਵਾਕ,ਮੈਂ ਇਹ ਕਰੂੰ,ਮੈਂ ਉਹ ਕਰੂੰ…..
ਉਹ ਬੋਹੜ, ਤੇ ਥੱਲੇ ਬਜ਼ੁਰਗ,ਹੱਥਾਂ ਚ ਤਾਸ਼…
ਕਿੰਨੀ ਮਘ ਰਹੀ ਸੀ ਖੇਡ..
ਕਿੰਨੇ ਵੇਹਲੇ ਨੇ ਇਹ ਲੋਕ…
ਨੈਬੀ ਪੈਂਚਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਬੱਸ ਕਦੋਂ
ਬਿਨਾ ਟੈਮ ਦੇਖੇ ਕਹਿਣਾ “ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆ”..
ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬੇਸ਼ੱਕ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਨਾ ਆਵੇ
ਹੂੰ… ਅਖੇ “ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆ”..
ਪਿੰਡ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਿਵੇਂ ਜੜਾਂ ਚ ਰਚਿਆ ਸੀ,
ਜਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਸਨ…
ਪਿੰਡ ਦੀ ਫਿਰਨੀ ਵਾਂਗੂੰ ਉਮਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੋੜ ਖਾਣ ਲੱਗੀ
ਕਵੀਲਦਾਰੀ ਦੀ ਦਾਤੀ ਨੇ ਚਾਅ ਅਤੇ ਸਧਰਾਂ ਵਲੂੰਧਰ ਸੁੱਟੀਆਂ
ਜੁੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ
ਸੁਪਨਿਆਂ ਦਾ ਜਲੌਅ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ.
ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਵਾਲਾ ਬੋਹੜ ਓਹੀ ਸੀ..
ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਝੁਰੜੀਆਂ ਵਾਂਗੂੰ
ਓਹਦੀ ਦਾਹੜੀ ਕੁਝ ਲੰਮੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ..
ਕਸਬਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰੀਂ ਵਸ ਗਏ ਸੁਣਿਆ
ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਲੈਤੀਂ…ਬਈ ਬੱਲਾ ਬੱਲਾ
ਦੁਨੀਆਂ ਤਰੱਕੀ ਕਰ ਗਈ.ਕਿਥੋਂ ਕਿਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ..
ਮੈਂ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ..ਬੋਹੜ ਹੇਠਾਂ…
ਹੱਥ ਚ ਪੱਤੇ..ਤਾਸ਼ ਦੇ..ਮੇਰੇ ਥੱਲੇ ਪੱਤੇ.. ਬੋਹੜ ਦੇ..
ਬੋਦੀਆਂ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚੋਪੜੀਆਂ,ਬੂਟ ਪੈਂਟ ਕਸੀ
ਅੱਜ ਕੋਈ ਫੇਰ ਅਫਸਰ ਬਣਨ ਚੱਲਿਆ ਸੀ
ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਲਵੀ ਉਮਰ ਦੇ ਪਾਹੜੇ ਤੇ ਗਿਆ
“ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਬੱਸ ਕਦੋਂ ਕੁ ਆ”
ਓਹਨੇ ਪੁੱਛਿਆ
“ਆਉਣ ਆਲੀ ਆ ਕਾਕਾ”.
“ਲੈ ਐਤਕੀਂ ਸੀਫ ਪੱਕੀ”
ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ
ਬਾਜ਼ੀ ਫੇਰ ਮਘ ਪਈ ਸੀ…

ਲੋਕ ਤੱਥ-

ਗਿੱਲੀ ਖ਼ਲ ਤੂੜੀ ਵਿੱਚ ਮਲ
ਸੰृਨੀ ਗਈ ਰਲ
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਮਿੱਕ ਹੋ ਗਈਆਂ
ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਵਿੱਚ ‘ਉਹ’ ਰਲ ਗਈ….
ਕਿੱਲੇ ਤੇ ਸੱਜਰ ਲੱਗੇ ਨਾ ਨਜ਼ਰ
ਕੱਟੀ ਇੱਕ ਮਗਰ…
ਸੌਦੇ ਹੁੰਦੇ ਨਾ ਹਕੀਕੀ ਇਸ਼ਕੀਂ
ਉੰਝ ਮੰਡੀ ਡੰਗਰਾਂ ਧਨੌਲੇ ਲੱਗਦੀ..
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਮਿੱਕ ਹੋ ਗਈਆਂ
ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਵਿੱਚ ‘ਉਹ’ ਰਲ ਗਈ….
ਧੀ ਪੁੱਤ ਸਾਊ ਪਿਉ ਕਮਾਊ
ਨਾ ਗੱਲ ਲੁਕਾਊ
ਵਿਚੋਲਾ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਹੁੰਦਾ
 ਗੱਲ ਕਰੇ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲ ਦੀ
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਮਿੱਕ ਹੋ ਗਈਆਂ
ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਵਿੱਚ ‘ਉਹ’ ਰਲ ਗਈ…
ਗੋਹਾ ਗਿੱਲਾ ਬਾਲਣ ਸਿृਲਾ
ਸਾਧ ਦਾ ਟਿੱਲਾ
ਧੂੰਆਂ ਚृੜੇ ਅਸਮਾਨਾਂ ਨੂੰ
ਜਿੰਦ ਜੈਲਦਾਰਾਂ ਦੇ ਤੰਦੂਰ ਵਾਂਗੂੰ ਬਲਦੀ
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਮਿੱਕ ਹੋ ਗਈਆਂ
ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਵਿੱਚ ‘ਉਹ’ ਰਲ ਗਈ….

ਨਿੱਤਨੇਮ-

ਵਿੱਚ ਡਾਹ ਲਿਆ ਡਿਉੜੀ ਦੇ
ਲੈਂਦਾ ਹੁਸਨ ਇਸ਼ਕ ਦੀਆਂ ਪਰਖ਼ਾਂ
ਨੀ ਤੇਰਾ ਚਿੱਤ ਨਾ ਕੱਤਣ ਦਾ
ਬਿਨਾ ਪੂਣੀਓਂ ਘੁਮਾਈਂ ਜਾਵੇਂ ਚਰਖਾ
ਇੱਕ ਚੋਬਰਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਟੁੱਟਦੀ
ਦੂਜੀ ਤੰਦ ਟੁੱਟੇ ਬਿੰਦ ਬਿੰਦ ਨੀ
ਪਹਿਲੀ ਤੇਰੀ ਟੇਢੀ ਤੱਕਣੀ
ਦੂਜਾ ਚਰਖ਼ੇ ਦੇ ਤੱਕਲੇ ਚ ਵਿੰਗ ਨੀ
ਪਾਈ ਜਾਣ ਡੰਡ ਇੱਕ ਘੁੰਗਰੂ ਅਵੈੜੇ
ਦੂਜਾ ਚਰਖਾ ਵੀ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ ਕੂਕ ਨੀ
ਝਾਂਜਰਾਂ ਨੂੰ ਕਸ ਗਿੱਟੇ ਮੇਚ ਕਰਾਲੈ
ਨੂੜ ਚਰਖੇ ਦੀ ਮਾਹਲ ਲਾ ਕੇ ਗਿੱਲੀ ਗੂੰਦ ਨੀ
ਮਧਾਣੀਆਂ ਦੇਆਂ ਗੇੜੇਆਂ ਮਗਜ਼ ਘੁੰਮਦਾ
ਕਿਹੜੇ ਚੱਕਰਾਂ ਚ ਪੈ ਗਈ ਮੈਂ ਕੱਚੀ ਉਮਰੇ
ਯਾਰ ਲੰਘਿਆ ਗਲੀ ਚੋਂ ਮੈਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ
ਲੱਸੀ ਉੱਛਲ ਕੇ ਬਾਹਰ ਦੱਸ ਚਾਟੀ ਕੀ ਕਰੇ
ਲੜ ਇਸ਼ਕੇ ਦੇ ਲੱਗੀ ਜਦੋਂ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਲੀ
ਦਾਜ਼ ਵਰੀਆਂ ਵਿਚੋਲੇ ਫਾਹਾ ਵੱਢ ਹੋ ਗਿਆ
ਨੀ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਫੁਲਕਾਰੀ ਤੂੰ ਬਾਗ ਕੱਢੀ ਜਾਵੇਂ
ਖੱਬੇ ਖੂੰਜੇ ਸਿਰਨਾਂਵਾਂ ਯਾਰ ਕੱਢ ਹੋ ਗਿਆ.

ਮਜਬੂਰਨ ਮਜਨੂੰ ਮੰਡੀ ਚ..

ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਦੁਕਾਨ ਨਾਈ ਵਾਹਣੀਂ ਵੜ ਗਿਆ
ਮੈਂ ਪੁਛਿਆ ਕਿਉਂ
ਕਹਿੰਦਾ “ਹਾृੜੀ ਆ ਗਈ”
ਸਿੱਟਾਂ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਦਾਣੇਂ ਲੋਕੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਮਜਨੂੰ
ਮੈਂ ਪੁਛਿਆ ਕਿਉਂ
ਕਹਿੰਦੇ “ਦਾਹੜੀ ਆ ਗਈ”

ਮਰਜਾਣੀਆਂ

ਹਰੇਕ ਕੁੜੀ ਕਿੰਨੀ ਸਲੀਕੇ ਮੰਦ ਹੁੰਦੀ ਆ
ਹਰੇਕ ਦੀ ਜੀਵਨ ਜਾਂਚ ਕਿੰਨੀ
ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਿਕ ਤੇ ਜ਼ਾਬਤ ਹੁੰਦੀ ਆ.
(ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾਂ)
ਐਨੇ ਲੰਬੇ ਪਰ ਪੂਰੇ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ
ਸੂਈਆਂ ਅਤੇ ਪਰਾਂਦੀ ਨਾਲ ਨੂੜੇ ਵਾਲ,
ਕਿੰਨੇ ਦਰੁਸਤ ਤੇ ਮੁਨਾਸਬ ਦਸਤੂਰ ਨਾਲ
ਵਲੇਹਟੀ ਚੁੰਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਅੰਮੜੀ ਦੀ ਜਾਈ
(ਜੇ ਕੋਈ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ) ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ,
ਉਹਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਇਸ ਤਰਾਂ ਬਿਧ ਸਿਖਾਉਂਦੀ
ਅਸੀਂ ਨੀ ਸਿੱਖੇ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਮੁੰਡੇ ਆਂ
ਨਿਕੰਮੇ,ਵੇਹਲੇ,ਖਾਣਸੂਰੇ,ਢੀਠ,ਲਾਪਰਵਾਹ ਮੁੰਡੇ
ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਵੇਹਲੜਾਂ ਲਈ ਪਤਾ ਨੀ ਕਿੰਨੀਆਂ ਕੁ
ਸੁਘੜ ਸਿਆਣੀਆਂ ਕੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਢ ਸੁੱਟੀਆਂ,
ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਹਿਣਾ “ਜੇ ਥੋਡੀ ਜਗਹ ਧੀ ਹੁੰਦੀ
ਸਾਰਾ ਘਰ ਸਾਂਭਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਢੀ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦੀ,
ਤੁਸੀਂ ਖਾਨੇ ਓਂ ਨਾਲੇ ਟੀਟਣੇ ਮਾਰਦੇ ਓਂ”
“ਹਰ ਧੀ ਦੇ ਪਿਉ ਕੋਲ ਐਨੇ ਕਿੱਲੇ
ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਚੌਧਰੀ ਕੋਲ ਜਿੰਨੇ ਮਰਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ,
ਲਾੜੇ ਦਾ ਪਿਓ ਜਾਵੇ ਸਾਕ ਲੈ ਕੇ
ਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਪਾਉਣੇ ਹੋਰ ਹੁਣ ਤਰਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ”
ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਸੋਹਣੀ ਸੁਨੱਖੀ ਨਜ਼ੁਕ ਦਾ ਕੁੱਖ ਚ ਕ਼ਤਲ ਹੋਇਆ
ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦਸ ਬਾਰਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੋਝ ਬਣੇ
ਲੋਕੀਂ ਐਂਵੇਂ ਈ ਬੂਹਿਆਂ ਸ਼ਰੀਂ ਬੰਨਦੇ ਰਹੇ…
“ਅਣਜੰਮੀਆਂ ਜੋ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ
ਮੇਰਾ ਵਾਸਤਾ ਈ ਮੋੜ ਲਿਆਈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਰੱਬਾ
ਚਰਖੇ ਤਰਿੰਝਣ ਤੀਆਂ ਲੱਗ ਜਾਣ ਰੌਣਕਾਂ
ਧੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਰੱਬਾ..”

AMEN….

ਜਿਓਣ ਜੋਗਾ ਜੋਗੀ ਜੱਗੋਂ ਤੇਹਰਵਾਂ-

ਦੁੱਖ ਤੋੜ ਗਿਆ ਜੋ ਪਾਪਣ ਦੇ
ਇੱਕ ਜੋਗੀ ਖੱਟ ਗਿਆ ਪੁੰਨ ਕੁੜੀਓ
ਪੈਂਡੇ ਅੱਖੀਆਂ ਹਿਰਦੇ ਝਾਕ ਗਿਆ
ਜੇਠ ਦੁਪੈਹਰੇ ਹੋ ਗੀ ਸੁੰਨ ਕੁੜੀਓ
ਜੋ ਨਿੱਬੜਨਾ ਸੀ ਝੱਖੜਾਂ ਤੋਂ
ਓਹ ਹਵਾ ਦਾ ਬੁੱਲਾ ਸਾਰ ਗਿਆ
ਖਿੰਡ ਗੀ ਡੇਹਕ ਦੇਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਜਈ
ਓਹ ਚੋਲੇ ਦੀ ਝੱਲ ਮਾਰ ਗਿਆ
ਡੌਲੇ ਤਵੀਤ ਦੁਆਲੇ ਧੌਣ ਮਾਲਾ
ਪਾਈ ਖੈਰ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਕਮਲੀ ਨੇ
ਮੈਂ ਪੱਟਤੀ ਕੰਨ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ
ਮੈਂ ਲੁੱਟ ਲਈ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੰਝਲੀ ਨੇ
ਪਹਿਲੀ ਦਿੱਖ ਦਰਵੇਸ਼ ਜਾਪੇ ਨਾ
ਲੱਗੇ ਸਿੱਧ ਨਾ ਜਿਹੜਾ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ
ਚਿਹਰਾ ਸੁਰਖ ਦਾਹੜੀ ਸ਼ਾਹ ਕਾਲੀ
ਪੈਰ ਗੋਰੇ ਜੱਟੀ ਦੀਆਂ ਗੱृਲਾਂ ਤੋਂ
ਜਾਮ-ਏ-ਇਸ਼ਕ ਹਲਕੋਂ ਪਾਰ ਹੋਇਆ
ਹੋਈ ਨਸ਼ੇ ਚ ਫਿਰਾਂ ਟੁੰਨ ਕੁੜੀਓ
ਦੁੱਖ ਤੋੜ ਗਿਆ ਜੋ ਪਾਪਣ ਦੇ
ਇੱਕ ਜੋਗੀ ਖੱਟ ਗਿਆ ਪੁੰਨ ਕੁੜੀਓ

ਕੱਚੀ ਨੀਂਦ ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਪੀਂਘ-

ਡੇਢ ਵਜੇ ਵਾਲੀ ਰੇਲ ਜਿਵੇਂ
ਕਦੇ ਆਉਣਾ ਨਾ ਭੁੱਲਦੀ
ਅੱਜ ਫੇਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤੀਂ
ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਖੁੱृਲ ਗੀ
ਸੋਚਾਂ ਤੋੜ ਮੈਨੂੰ ਲਾਈ
ਰਾਤ ਨਾ ਕੱਟੇ..
ਅੰਗੜਾਈਆਂ,ਉਬਾਸੀਆਂ,ਉੱਸਲਵੱਟੇ…
ਪਹਿਲਾ ਖੱਬੇ ਪਾਸਾ ਲਿਆ-
“ਆਪਣਾ ਵਿਆਹ ਹੋਜੂ-ਸੀ ਮਾਸ਼ੂਕ ਨੇ ਕਿਹਾ
ਪਹਿਲੀ ਉਬਾਸੀ-ਵਿਆਹ ਦਾ ਖਰਚ ਕਿਥੋਂ ਆਊ,
ਸਿਉਣਾ,ਸੂਟ ਵਰੀ ਦੇ,ਛਾਂਪਾਂ
ਟੈਂਟ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਆਪ ਈ ਲਾਊੰ.
ਦੂਜੀ ਉਬਾਸੀ-”ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘੁੰਮਣ
ਠੰਡੇ ਮੁਲਕ ਜਿੱਥੇ ਪੈਂਦੀ ਬਰਫ ਆ,
ਮੇਰੇ ਬੈਂਕ ਖਾਤੇ ਜਮਾਂ ਨਕਦੀ
ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਵੀਜ਼ੇ ਤੋਂ ਵੀ ਅਸਮਰਥ ਆ.
ਦੂਜਾ ਪਾਸਾ ਖੱਬੇ-
“ਸੋਹਣਾ ਜਾ ਘਰ ਬਣਾਵਾਂਗੇ “……
ਪਹਿਲੀ ਉਬਾਸੀ-
ਲੈਣਾ ਦਾਜ ਨੀ ਚੱਕਣਾ ਵਿਆਜ ਨੀ
ਫਰਿੱਜ,ਟੈਲੀਵੀਜ਼ਨ,ਕੂਲਰ,ਸੋਫੇ,ਪੇਟੀ
ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆਵਾਂਗੇ……
ਦੂਜੀ ਉਬਾਸੀ-”ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਸ਼ਾਹੂਕਾਰ
ਮੇਰੇ ਭਾਈ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਕਾਰ”
ਪਰ ਮੇਰੇ ਸਕੂਟਰ ਦਾ ਇੰਜਨ
ਮਹੀਨੇ ਚ ਖੁੱਲੇ ਦੋ ਵਾਰ
ਕੀਹਤੋਂ ਮੰਗ ਕੇ ਲਿਜਾਊੰ ਕਾਰ…
“ਅੰਮਰਿਤ ਵੇਲੇ ਦਾ ਜਾਗਣਾ ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਗੇ ਨਿੱਤ..”(ਗੁਰਬਾਣੀ)
 ਏਦਾਂ ਦੇ ਲਫਜ਼
ਫਿਕਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰੋਲ ਗਏ
ਰੇਲ ਪੰਜ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ
ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਠੀ ਬੋਲ ਪਏ.

ਰੱਬ ਦੇ ਦੂਤ

ਬੂਹੇ ਖृੜ ਕੇ ਨਾ ਖਿੜ ਖਿੜ ਕਰੀਏ
ਚੱਬੀਏ ਨਾ ਬੁੱृਲ ਹੱਸਕੇ
ਬੰਨ ਗਿੱਟੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ “ਖੌਰੂ ਪਾਉਣੀਆਂ”
ਪਾਈਏ ਨਾ ਡੰਡ ਨੱਸ ਕੇ.
ਹੱਥ ਖਾਲੀ ਠੂਠੇ ਗਲ ਚ ਫਕੀਰੀਆਂ
ਨੀਲੀ ਛੱਤ ਵਾਲੇ ਰੰਗ ਰੰਗਤੇ
ਆਸ਼ਿਕ,ਫਕੀਰ,ਸਿੱਧ,ਜੋਗੀ
ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਭਲਾ ਮੰਗਦੇ.
ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਕੇ ਪਾ ਦੇਈਏ ਖੈਰਾਂ
ਝਾਕੀਏ ਨਾ ਧੌਣ ਮੋੜ ਕੇ
ਤੇਰੀ ਤੱਕਣੀ ਦਾ ਮੁੱਲ ਪੂਰਾ ਪਾ ਜਾਊ
ਜੋਗੀ ਕੋਈ ਗੀਤ ਜੋੜ ਕੇ

Published in: on December 1, 2008 at 11:06 am Comments (2)

“ਜੱਟ ਬੂਟ ਬੂਝੜ ਜੇ “

ਸੋਹਣੀ ਰੱਖ ਲਈਆਂ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਟੂਸ਼ਨਾਂ
ਹੀਰ ਕਾਲਜਾਂ ਚ ਪृੜਦੀ
ਛਿੱਕੂ ਉੱਤੇ ਟੰਗ ਖਿਦਮਤਗਾਰੀਆਂ
ਮੋਬੈਲ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਲੜਦੀ.
ਕਰੇ ਟਿੱਚਰਾਂ,ਟਿੱਚ ਸੀ ਜੋ ਦੱਸਦੀ
ਹਕੀਕੀ ਇਸ਼ਕੇ ਦੇ ਦੌਰ ਨੂੰ,
ਉੱਡ ਗੇ ਭੁਲੇਖੇ ਪਰੀ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਆਈ ਦੇ
ਦੇ ਬੈਠੀ ਦਿਲ ਕਿਸੇ ਪੇਂਡੂ ਭੌਰ ਨੂੰ.
ਸਟੀਲ ਦੇ ਗਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਪੀਣ ਲਾਗੀ ਕੌਫੀ
ਚਾਹ ਗੁੜ ਦੀ ਸਵਾਦ ਸਮਝਾਈ ਜਾਂਦੀ ਆ
ਹੈਲੋ ਹਾਏ ਦੇ ਜਵਾਬ ਹੁਣ ਇੰਝ ਮਿਲਦੇ
ਹੱਥ ਖृੜਾ ਕਰ ਫਤਿਹ ਜੀ ਬੁਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਆ
ਜੁੱਤੀ ਘੁੰਗਰੂਆਂ  ਵਾਲੀ ਆ ਕੇ ਬੂਟ ਸਾਂਭਤੇ
ਸੁੱਥਣ ਪਾਈ ਪਟਿਆਲਾ ਖੂੰਜੇ ਜੀਨ ਰੱਖਤੀ
ਨਾ “ਜੱਟ ਬੂਟ ਬੂਝੜ ਜੇ ” ਆਖੋ ਕੁੜੀਓ
ਥੋਡੀ ਸਹੇਲੀ ਇੱਕ “ਬੂਝੜ” ਨੇ ਜੜੋਂ ਪੱਟਤੀ.

Published in: on December 2, 2008 at 9:11 am Leave a Comment

ਘੁੱਦਾ ਕਨੇਡਾ ਵਾਲਾ

ਹਰੇਕ ਕਾਲੀ ਕਾਰ ਪਿੱਛੇ ਉਸਨੇ
ਪੂਰਾ ਜੋਰ ਲਾ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗੂੰ
ਪਿੰਡ ਦੀ ਜੂਹ ਤੱਕ ਭੱਜਣਾ,
ਓਥੇ ਖੜ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਕਾਰ ਧੂੜ ਰੋਲ ਹੋ
ਅੱਖੋਂ ਓਝਲ ਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਦੇਖਦੇ ਰਹਿਣਾ
ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਉਣਾ.
ਅੰਬਰੀਂ ਉਡਦਾ ਕੋਈ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼
ਜੇ ਪਿੰਡ ਉਪਰੋਂ ਲੰਘਣਾ
ਉਹਨੇ ਗਿਰਝ ਦੇਆਂ ਫੰਗਾਂ ਵਾਂਗ
ਹੱਥ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਦੇਣੇ
“ਆਜੋ ਆਜੋ, ਨਾ ਜਾਓ,ਉਤਾਰ ਲੋ
ਬੱਸ ਐਥੇ ਈ, ਹਾਂ ਠੀਕ ਆ,ਰੋਕੇ.”
ਜਿਵੇਂ ਮਿੰਨੀ ਦਾ ਕਨੈਟਰ
ਬੱਸ ਬੈਕ ਲਵਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ.
ਓਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੱਤ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸੀ,
ਭੂਤ ਕਾਲ ਦੀ ਘੁੱਦੇ ਦੀ ਜੀਤੋ ਨੂੰ
ਬਾਹਰਲੇ ਦੇਸ਼ੋਂ ਆਏ ਵਪਾਰੀ
ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਡੋਲੀ ਵਾਲੀ ਕਾਰ ਚ
ਬਿਠਾ ਠੰਡੇ ਮੁਲਕ ਲੈ ਗਏ ਸੀ.
ਡਾਲਰ ਰੁਪਈਆਂ ਨਾਲ ਜਰਬ ਹੋਏ-
ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਨੋਟ ਵਧ ਗੇ
ਨੋਟ ਵਧੇ-ਕਾਲੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਵਧ ਗੀਆਂ
ਕਾਰਾਂ ਵਧੀਆਂ-ਘੁੱਦੇ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧ ਗੀ.
ਪੋਹ ਚृੜ ਗਿਆ ਸੀ,
ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਪੰਜਾਬੀ ਠੰਡ ਖੁਣੋਂ
ਦਿਹਾੜੀਆਂ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ
ਸਿਉਣੇ ਨਾਲ ਲੱਦੇ ਪਿੰਡ ਆ ਵੜੇ ਸਨ.
ਬਿੱਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ,ਭੂਰੇ ਵਾਲ, ਗੋਰਾ ਰੰਗ,
ਗੋਲ ਮਟੋਲ ਦੋ ਨਿਆਣੇ ਘੁੱਦੇ ਨੂੰ ਦੇਖ
ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸੀ,
“ਇਹ ਪਾਗਲ ਆ ਬੇਟੇ ਕੋਈ,
ਅੰਦਰ ਆਓ”
ਜੀਤੋ ਨੇ ਨਿਆਣੇ ਕਾਰ ਚ ਬਿਠਾਏ
 ਕਾਲੀ ਕਾਰ ਦੀ ਤਾਕੀ ਬੰਦ,
ਕਾਰ ਸੜਕ ਤੇ-ਨਿਆਣੇ ਜੀਤੋ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ
“ਮੰਮੀ ਪਾਗਲ ਅੰਕਲ ਕਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਭੱਜਿਆ ਆ ਰਿਹਾ”
ਕਾਰ ਜੂਹ ਟੱਪ ਗੀ
ਘੁੱਦਾ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਮੁੜ ਗਿਆ.

Published in: on December 3, 2008 at 5:44 am Comments (2)

ਕੁੜੀ ਬਦਲ ਗਈ

ਡੰਗੀ ਇਸ਼ਕੇ ਦੇ ਡੰਗ ਦੀ,ਦੁਆਵਾਂ ਫਿਰੇ ਮੰਗਦੀ,
ਝੂਟਦੀ ਹੈ ਪੀਂਘ, ਨਾਲੇ ਜੜੀਂ ਲੱਸੀ ਪਾਈ ਜਾਏ
ਬੰਨੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਰੁਮਾਲ,ਲੱਗਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਿਚਾਲ,
ਤਣੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਾਲ ਧਾਗੇ ਜੇ ਘੁਮਾਈ ਜਾਏ.
ਜੀਹਨੂੰ ਦੇਖ ਲਹਿੰਦੀ ਭੁੱਖ,ਉਹਦੀ ਮੰਗ ਬੈਠੀ ਸੁੱਖ,
ਇੱਕ ਲੰਮੇ ਯਾਰ ਪਿੱਛੇ ਤਾਹਨੇ ਜੱਗ ਵਾਲੇ ਜ਼ਰੇ
ਮਾਪੇ ਰਹਿ ਗਏ ਦੰਗ,ਲੋਕੀਂ ਪੈ ਗੇ ਸ਼ਸ਼ੋਪੰਜ,
ਅਠਾਰਾਂ ਪृੜੀ ਪੁੰਨਿਆ ਤੇ ਗੁਰੂ ਘਰ ਸੇਵਾ ਕਰੇ .
ਤੇਰੇ ਹਾਸਿਆਂ ਦੀ ਪੱਟੀ, ਮੁਟਿਆਰ ਹੋਗੀ ਜੱਟੀ,
ਸਿਆਣੀ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਝੱਲੀ ਅਖਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਆ,
ਤੇਰੇ ਸਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਹ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ
ਕੁੜੀ ਗੱਭਰੂ ਨੂੰ ਹੌਂਸਲੇ ਸਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਆ.
ਤੇਰੀ ਉਡਾਰੀ ਅੱਥਰੀ, ਸਾਡੀ ਬਹਿਜਾ ਛੱਤਰੀ
ਦੂਰੋਂ ਦਿਸਦੀ ਹਵੇਲੀ ਸਾਡੀ,ਉੱਚਾ ਚਬੂਤਰਾ,
ਬਾਜੀ ਜਾਨ ਵਾਲੀ ਲਾ ਕੇ, ਲੈ ਜਾਊੰ ਦੂਰ ਉਡਾਕੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੱਚੀ ਕੈਲ ਕੂੰਜ, ਮੇਰੇ ਚੀਨੇਆਂ ਕਬੂਤਰਾ.

Published in: on December 9, 2008 at 5:53 am Leave a Comment

ਭਿੰਨਤਾ

ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਹਨੇਰੇ ਮਿਲ ਜਾਇਆ ਕਰ
ਸਾਡੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਲਾ,
ਜਾਂ ਤਾਹਨੇ ਸਹਿ ਲੀਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ
ਤੇਰਾ ਰਾਂਝਣ ਰੰਗ ਦਾ ਕਾਲਾ.

ਭੁੰਜੇ ਪੈਰ ਨਾ ਪਈ ਧੁੱਪ ਸਿਰ ਤੇ
ਗੋਰਾ ਰੰਗ ਲਿਸ਼ਕਾਰੇ ਛੜਦਾ
ਹਾृੜੀ ਸੌਣੀ ਧੁੱਪੇ ਚੰਮ ਰृੜਿਆ
ਯਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਜਵਾਨ ਤੇਰਾ ਵੱਟਾਂ ਘੜਦਾ

ਖੀਸੇ ਖਾਲੀ ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦਿਲ ਦੇ
ਕੁੱਲੀ ਖੜ ਕੇ ਚੁਬਾਰੇ ਤੇਰੇ ਦੇਖਾਂ
ਜੁੱਤੀ ਘਸ ਗੀ ਤਲੇ ਲਵਾ ਲਈਆਂ
ਤੁੰ ਸਿਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਚ ਲਵਾ ਲਈਆਂ ਮੇਖਾਂ

ਲੱਗੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਗੋਰੇ ਰੰਗ ਨੂੰ
ਕਿਸੇ ਨਾਥ ਤੋਂ ਤਵੀਤ ਕਰਾਲਾ
ਜੇ ਮਾਹੀ ਹੋਵੇ ਗਾਨੀ ਗਲ ਦੀ
ਕਾਲੇ ਧਾਗੇ ਚ ਤਵੀਤ ਜਚੇ ਬਾਹਲਾ

ਨਾਮ ਯਾਰ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਲੈ ਦੇਈਂ ਰੱਬ ਦਾ
ਜੇ ਕੀਹਦੀ ਪੁੱਛਿਆ ਫੇਰਦੀ ਮਾਲਾ,
ਜਾਂ ਤਾਹਨੇ ਸਹਿ ਲੀਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ
ਤੇਰਾ ਰਾਂਝਣ ਰੰਗ ਦਾ ਕਾਲਾ.

Published in: on December 15, 2008 at 8:44 am Leave a Comment

ਅੱਖੀਆਂ

ਸਦਕੇ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ
ਲਾਕੇ ਨੀਝ ਯਾਰ ਨੂੰ ਤੱਕੀਆਂ ਦੇ……
ਮੈਂ ਖृੜਾ ਖਲੋਤਾ ਪਿਘਲ ਗਿਆ
ਖੂਹ ਟਿੰਡਾਂ ਭਰ ਭਰ ਪੀ ਗਈਆਂ
ਟਿੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਸਕੀਆਂ ਦੇ…….
ਸਦਕੇ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ
ਲਾਕੇ ਨੀਝ ਯਾਰ ਨੂੰ ਤੱਕੀਆਂ ਦੇ…..

ਸਾਹ ਗੱਭਰੂ ਨੇ ਥਾਂਏਂ ਬੋਚ ਲਿਆ
ਪੌਣਾਂ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਠੱਲ ਗਈਆਂ,
ਜੇ ਝਪਕੇਂ ਤਾਂ ਹਵਾ ਝੱਲ ਹੋਵੇ
ਕਾਲੀ ਝਾਲਰ ਦੀਆਂ ਪੱਖੀਆਂ ਦੇ……..
ਸਦਕੇ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ
ਲਾਕੇ ਨੀਝ ਯਾਰ ਨੂੰ ਤੱਕੀਆਂ ਦੇ………

ਕੋਹੇਨੂਰ ਦੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਹੱਟ ਪਿੱਛੇ
ਯਾਰੀ ਇਸ਼ਕੇ ਜਲੌਅ ਵਿੱਚ ਮਘੀਆਂ ਨੇ
ਮਾਹੀ ਮਾਲਕ ਜੇਹੜਿਆਂ ਰਤਨਾਂ ਦਾ
ਸੁਨਿਆਰੇ ਅਸ਼ਕੇ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖੀਆਂ ਦੇ………
ਸਦਕੇ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ
ਲਾਕੇ ਨੀਝ ਯਾਰ ਨੂੰ ਤੱਕੀਆਂ ਦੇ……….

Published in: on December 26, 2008 at 6:55 am Leave a Comment

ਦੇਸੀ ਮੇਮ-

ਕਾਲੀ ਬੋਲੀ ਨੇृਰੀ ਬਣ
ਅੰਬਰੀਂ ਚृੜੀ…
ਠੰਡੇ ਮੁਲਕਾਂ ਤੋਂ ਆਕੇ ਇੱਕ
ਪਿੰਡ ਚ ਵੜੀ….
ਰੂੜੀ ਕੋਲੋਂ ਲੰਗ ਗਈ
ਨੱਕ ਢਕ ਕੇ
ਚृੜੀ ਸੀ ਜਹਾਜੇ ਗੋਹਾ
ਜਿੱਥੋਂ ਪੱਥਕੇ
ਪੇਂਡੂ ਕਹਿੰਦੀ ਅਨਪृੜ
ਵੱਧ ਲਿਖੀ ਪृੜੀ
ਠੰਡੇ ਮੁਲਕਾਂ ਤੋਂ ਆਕੇ ਇੱਕ
ਪਿੰਡ ਚ ਵੜੀ….
ਪਾ ਲਈ ਪੈਂਟ ਜੀਨ ਦੀ
ਉੱਤੋਂ ਇੰਝ ਕਸਿਆ
ਜਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਏ ਤੰਦੂਰ ਚ ਕੋਈ
ਕੁੱਤਾ ਫਸਿਆ
ਕਰੀ ਟਿੱਚਰ ਮਰਾਸੀ
ਸੱਥ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗੀ ਹਾਸੀ
ਕਹਿੰਦਾ
ਜਚਦੀ ਬੜੀ
ਠੰਡੇ ਮੁਲਕਾਂ ਤੋਂ ਆਕੇ ਇੱਕ
ਪਿੰਡ ਚ ਵੜੀ….
ਉੱਚੀ ਅੱਡੀ ਪਾ ਕੇ ਤੁਰੇ
ਦੂਰੋਂ ਇੰਝ ਲਗਦਾ
ਸੂਲਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਕੜ
ਨਰੋਆ ਭੱਜਦਾ
ਮੇਲੇ ਜਾਣਾ ਏ ਛਪਾਰ
ਤੀਹੋ ਕਾਲ ਹੋਵੇ ਕਾਰ
ਨਾ ਟਰਾਲੀ ਤੇ ਚृੜੀ
ਠੰਡੇ ਮੁਲਕਾਂ ਤੋਂ ਆਕੇ ਇੱਕ
ਪਿੰਡ ਚ ਵੜੀ….
ਕਾਲੀ ਬੋਲੀ ਨੇृਰੀ ਬਣ
ਅੰਬਰੀਂ ਚृੜੀ…
ਕਾਲੀ ਬੋਲੀ ਨੇृਰੀ ਬਣ
ਅੰਬਰੀਂ ਚृੜੀ………

Published in: on December 31, 2008 at 11:42 am Comments (1)

ਨਵਾਂ ਸਾਲ ਚृੜ ਗਿਆ

ਸ਼ਹਿਰ ਚ-
ਕੋਠੀ ਤੇ ਦੀਪਮਾਲਾ ਹੋ ਰਹੀ ਏ
ਮੁਰਗੇ ਬੱਕਰੇ ਵੱਢੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ
ਕੇਕ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ
ਪਰਾਪਰਟੀ ਸਲਾਹਕਾਰ ਦਾ ਮੁੰਡਾ
ਲਿਸ਼ਕਿਆ ਪੁਸ਼ਕਿਆ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਕਲੱਬ ਜਾ ਰਿਹਾ

ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕ-
ਪੱਬ ਕਲੱਬਾਂ ਚ ਗੌਣ ਪਾਣੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ
ਪਿਉ ਪੁੱਤ ਕਈ ਹਜਾਰਾਂ ਦੀ ਬੋਤਲ ਰੂਪੀ
ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾ ਰਹੇ ਨੇ
ਬਰਾੜਾਂ ਦਾ ਕਾਕਾ ਨਵੀਂ ਛੇ ਸੈਲੰਡਰ ਚ
ਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬੀਚ ਪਾਰਟੀ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ

ਮਾਲਵੇ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਚ-
ਦੀਪਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਪੈਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅੱਗੇ
ਉੰਗਲ ਦੇ ਕੇ ਪਰੈਸ਼ਰ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੇ
ਪੈਰ ਨੂੰ ਬੂਰੀ ਦੇ ਨੌਂਹ ਤੇ ਘਸਾ ਕੇ
ਜੰਮਿਆ ਗੋਹਾ ਲਾਹ ਰਿਹਾ,
ਤਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੁਰਸ਼ ਵਰਗੀ ਪੂਛ ਦੇ ਸਿਰੇ
ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਮਲ ਮਲ ਕੇ ਨੁਹਾ ਰਿਹਾ,
ਖੇਸ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਮਾਰ ਬਾਪੂ
ਕਣਕ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਾਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ
ਬੇਬੇ ਚੁृਲੇ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿੱਪ ਰਹੀ ਆ
-  -     -    -       -    -       -     -    

12 ਵੱਜ ਗਏ
ਸ਼ਹਿਰ ਚ-
ਜਾਮ ਨਲ ਜਾਮ ਟਕਰਾਏ,
ਨੱਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਕਈ ਸੌ ਲੁਟਾਏ ਗਏ
ਲਲਕਰੇ ਵੱਜੇ
ਤੇ ਨਵਾਂ ਸਾਲ ਚृੜ ਗਿਆ.
ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕ ਚ-
ਆਤਿਸ਼ਬਾਜੀ ਹੋਈ
ਜਾਮ, ਗਲਵੱਕੜੀਆਂ,ਚੁੰਬਨ ਸਾਂਝੇ ਹੋਏ
ਸ਼ੋਰ ਸ਼ਰਾਬਾ ਹੋਇਆ
ਤੇ ਨਵਾਂ ਸਾਲ ਚृੜ ਗਿਆ.
ਮਾਲਵੇ ਦੇ ਪਿੰਡ-
ਲੈਟ ਭੱਜ ਗੀ,
ਜਲੰਧਰ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ
ਪਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ
ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਦਾ ਥੱਕਿਆ ਦੀਪਾ
ਸੌਂ ਗਿਆ,
ਬਾਬੇ ਬੋਲੇ,
ਸਵੇਰੇ ਨਵਾਂ ਸਾਲ ਚृੜ ਗਿਆ.

Published in: on January 2, 2009 at 7:12 am Comments (1)

ਤਰੱਕੀ

ਕਈ ਅਖਬਾਰਾਂ, ਰਸਾਲਿਆਂ, ਕਹਾਣੀਆਂ, ਨਾਵਲਾਂ ਚ ਪृੜਿਆ
ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਪਿਛਾਂਹ ਖਿੱਚੂ ਹੈ
ਇਹ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਰਾਹ ਨੀ ਸੋਚਦੇ, ਪੱਛੜੇ ਹੋਏ, ਤੰਗਦਿਲ ਆਦਿ…
ਕੋਈ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਰਤਨ ਟਾਟੇ ਜਾਂ ਅੰਬਾਨੀ ਵਰਗਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਬਨੂੜ ਜਾਂ ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਵਿਖੇ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਏਕੜ ਮੰਗੂ
ਕੌਣ ਦੇ ਦੂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖੂ ਦਾਣੇ..
ਏਥੇ ਬਠਿੰਡੇ ਮਾਨਸੇ ਵਰਗੇ ਰੇਤਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਚ ਹੀ ਵਾਹਣ
ਦੀ ਵੱਟ ਗਿੱਠ ਏਧਰ ਓਧਰ ਹੋ ਜੇ, ਜੱਟ ਬੰਦੇਖਾਣੀਆਂ (ਬਾਰਾਂ ਬੋਰ)
ਖੋृਲ ਦਿੰਦੇ ਆ, ਭਾਲਦੇ ਆ ਜਮੀਨਾਂ , ਵੱਡੇ ਸਨਅਤਕਾਰ..
ਬਈ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਫਾਇਦਾ, ਬੇਸ਼ੱਕ ਇੱਕ ਲੱਖ ਆਲੀ ਨੈਨੋ ਹੋਵੇ
ਚਾਹੇ ਪੈਂਤੀ ਲੱਖ ਆਲੀ ਮਰਸਡੀ, ਬਿਆਲੀ ਕਿੱਲਿਆਂ ਵਾਲੇ
ਸੂਬੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਪੰਜ ਕਿੱਲਿਆਂ ਆਲੇ
ਸਿਆਣੇ ਕਿ ਮਿੱਠੂ ਨੇ, ਜੇ ਮੰਡੀ ਦਾਣੇ ਸਿਟਣੇ ਆਂ ਤਾਂ’
ਟਰਾਲੀ ਚ ਈ ਸਿੱਟੂ ਨਾ ਕਿ ਨੈਨੋ ਜਾਂ ਮਰਸਡੀ ਚ,
ਤੇ ਜੇ ਪਸ਼ੂ ਢਾਂਡੇ ਵਾਸਤੇ ਕੱਖ ਪੱਠਾ ਲਿਓਣਾ, ਨਗੌਰੀ ਪਿੱਛੇ
ਗੱਡਾ ਜੋੜਨ ਗੇ ਨਾ ਕਿ ਨੈਨੋ, ਤੇ ਜੇ ਹੱਦ ਸਾਲ ਛਿਮਾਹੀਂ
ਸਹੁਰੇ ਵਿਆਹ ਸਾਹੇ ਜਾਣਾਂ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਰਣਜੀਤ ਤੇ ਮਿੱਠੂ,
ਸਕੂਲ ਵਾਲੇ ਬੋਹੜ ਥੱਲੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਖृੜ
ਮਿੰਨੀ ਉਡੀਕਣ ਗੇ…ਬਈ ਸਾਨੂੰ ਕਿ ਫਾਇਦਾ ਇਹਨਾਂ ਪਰੋਜੈਕਟਾਂ
ਪਰੂਜੂਕਟਾਂ ਦਾ…
ਫਰੇ ਅਖੇ ਪੰਜਾਬੀ ਪਿਛਾਂਹ ਖਿੱਚੂ ਆ..
ਜਾਂ ਆਂਏਂ ਕਰੋ-
ਸਾਰੇ ਸਨਅਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਖृੜਾ ਕਰੋ
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜੱਟ ਜਮੀਂਦਾਰਾ ਨੂੰ
ਫੇਰ ਦੇਖਦੇ ਆਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਸਿਰਫ ਅਾृੜਤੀਏ
ਤੋਂ ਗੁੜ ਚਾਹ ਖੰਡ ਨੂਣ ਤੇਲ ਦੇ ਖਰਚੇ ਚ
ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਢਿੱਡ ਕਿਹੜਾ ਪਾਸਾ ਭਰਦਾ…
ਚੰਮ ਝੋਨੇ ਲਾਉਨਾ ਪੈਂਦਾ ਬਾਈ ਜੀ
ਤੇ ਮੁृੜਕੇ ਨਾਲ ਹਾृੜੀ ਰਮਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਆ..
ਐਂਵੇ ਈ ਨੀ ਦੁਨੀਆਂ ਚ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ…….

ਲੱਖ ਵਾਰ ਵਸਣ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨਅਤਕਾਰ
ਸਵਾ ਲੱਖ ਵਸੇ ਮੇਰਾ ਪੰਜਾਬ,
ਸਵਾ ਲੱਖ ਵਸਣ ਪੰਜਾਬੀ.

ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕਾ ਖਾਲਸਾ
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫਤਿਹ.
ਜੋ ਬੋਲੇ ……………..
ਸੋ ਨਿਹਾਲ……………
ਸਤਿ ਸ਼ਰੀ ਅਕਾਲ.
ਲਿਖਤੁਮ- ਪਰੇਮਜੀਤ ਸਿੰਘ
ਪਿੰਡ ਤੇ ਡਾਕਖਾਨਾ- ਨੈਣੇਵਾਲ
ਜਿृਲਾ ਤੇ ਤਹਿਸੀਲ- ਬਰਨਾਲਾ
ਥਾਣਾ- ਭਦੌੜ
ਵਾਇਆ ਬਲਾਕ- ਸ਼ਹਿਣਾ.

Published in: on January 5, 2009 at 7:22 am Comments (1)

ਤੁਲਨਾ

ਨਸ਼ਿਆਇਆ ਤੈਨੂੰ ਚੰਨ ਦੇਖ ਕੇ
ਫਿਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਓਹਲੇ ਲੁਕਦਾ….
ਕਈ ਵਾਰੀ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੀ ਰਾਤ ਫਿਰੇ
ਬੁਕਦਾ……..

ਜਿਵੇਂ ਕੱਦੂ ਵਿੱਚੋਂ ਘੋਪ ਨਿੱਕਲੇ
ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਨੇ ਕਲੇਜਾ ਚੀਰਤਾ
ਕੀਹਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲਿਆ ਸੁੱਖ ਬੱਕਰਾ
ਪੀਰ ਦਾ…………..

ਤੱਕੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਮੀਚ ਕੇ
ਆ ਗਿਆ ਮਹੀਨਾ ਹਾृੜ ਦਾ
ਕੋਕਾ ਤੇਰਾ ਮਾਰੇ ਸੈਨਤਾਂ ਨੀ
ਧੁੱਪ ਚਾृੜਦਾ………

ਰਾਤ ਪੋਹ ਦੀ ਵੇ ਹੱਡ ਠਰ ਗੇ
ਅੱਗ ਸੇਕਣੇ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਕਰਦਾ
ਤੇਰੀ ਬੁੱਕਲ ਚ ਨਿੱਘ ਸੋਹਣੀਆ
ਲੋਹੜੀ ਵਰਗਾ………………….

Published in: on January 6, 2009 at 6:15 am Leave a Comment

ਰਿਸ਼ਤਾ

ਜਿਉਣ ਜੋਗੀ ਦਾ ਅੱਜ ਤੜਕਿਓਂ ਈ ਮੂੰਹ ਹੰਨੇਰੇ ਫੂਨ ਵੱਜ ਪਿਆ
-”ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੋ ਗਿਆ….”
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਲੈ ਵੀ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੀ ਵਾਰੀ ਆਜੂ.
ਮੇਰਾ ਚੇਹਰਾ ਵੇਹੜੇ ਚ ਲੱਗੇ ਸੌ ਵਾਟ ਆਲੇ
ਬੱਲृਬ ਵਾਂਗੂੰ ਜਗਣ ਲਾਗਿਆ.
ਤੇ ਉਹ ਬੋਲਦੀ ਗਈ “……ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਰਹਿੰਦੇ ਆ
ਉੰਝ ਪਿੱਛਾ ਪੰਜਾਬ ਦਾ…ਮੁੰਡਾ ਪੰਜਾਬੀ ਭੀ ਕਾਫੀ ਅੱਛੀ
ਬੋਲ ਲੇਤਾ ਹੈ.”
ਪਰ ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਅੱਗਾ, ਪਿੱਛਾ, ਖੱਬਾ, ਸੱਜਾ ਸਾਰਾ ਈ
ਪੰਜਾਬ ਚ ਸੀ, ਦਿੱਲੀ ਕਿਹੜੀ ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਮੋਗਾ ਨੀ
ਟੱਪਿਆ ਸੀ- ਚੇਹਰੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਥੋृੜੀ ਮੱਧਮ ਹੋਗੀ
…….”……ਮੁੰਡਾ ਨੌਕਰੀ ਲੱਗਿਆ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਅਮਰੀਕਾ
ਆਉਣਾ ਜਾਣਾ ਲੱਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਕਈ ਲੱਖ ਰਪੀਏ
ਸਾਲ ਦੀ ਤਨਖਾਹ…..”
ਮੈਂ ਵੀ ਕਣਕ ਝੋਨੇ ਦੇ ਚਲਦੇ ਭਾਅ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ
ਕਿੱਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਣਾ ਕਿਤਾ ਵਿੱਚੋਂ ਆृੜਤੀਏ,ਰੇਹਾਂ,
ਸਪਰੇਹਾਂ, ਸੀਰੀ ਪਾਲੀ ਪਸ਼ੂ ਢਾਂਡੇ ਦਾ ਖਰਚ ਕੱਢਿਆ
ਸਾਲਾ ਹਜਾਰਾਂ ਚ ਈ ਰਹਿ ਗਿਆ
ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋਰ ਡਿੰਮ ਹੋ ਗੀ…
ਅਮਰੀਕਾ ਆਉਣਾ ਜਾਣਾ..ਅਮਰੀਕਾ ਨਾ ਹੋ ਗਿਆ
ਸੰਧੂ ਕਲਾਂ ਵਾਲਾ ਖੇਤ ਈ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਰਸੀਨ ਵੱਢ ਲਿਆਓ
ਫੇਰ ਜਾ ਕੇ ਮੋਟਰ ਛੱਡ ਲੋ.
……”ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬਾਹਲੀ ਮਹਿੰਗੀ ਸਾੜੀ ਲਾਈ ਸੀ
ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਪਿਉ ਨੇ ਕੋਟ ਪੈਂਟ, ਸਿਉਣਾ ਬਹੁਤ ਪਾਇਆ ਸੀ…”
ਏਧਰ  ਧਾਰਾਂ ਦਾ ਵੇਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਧਾਰ ਕੱਢਦੀ ਮਾਤਾ
ਦੀਆਂ ਇੱਕਲੌਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੋ ਕਿ ਕੰਨਾਂ ਚੋਂ ਕਾਫੀ
ਲਮਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਝੂਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਡਿੱਗੀਆਂ
ਕਿ ਹੁਣ ਡਿੱਗੀਆਂ….
ਬਾਪੂ ਦੇ ਬੋਲ ਕੰਨੀ ਪਏ “ਉੱਠ ਸ਼ੇਰਾ ਮੱਝਾਂ ਨੂੰ ਸੰृਨੀ ਰਲਾ”
ਬਾਪੂ ਦਾ ਹੌਂਸਲੇ ਭਰਿਆ ਲਲਕਰਾ- ਮੈਂ ਕੋਟ ਪੈਂਟ ਭੁੱਲ ਗਿਆ,
ਮਾਤਾ ਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗਰਾਊੰਡ ਲਿਜਾਣ ਵਾਸਤੇ ਆਏ
ਲਾਲੀ ਤੇ ਜੀਤੀ ਨੂੰ ਕੜਾਹੀ ਵਾਲੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਕੰਗਣੀ ਵਾਲਾ ਗਿਲਾਸ
 ਦੇਣਾ- ਮੈਂ ਸਾੜੀਆਂ ਤੇ ਸਿਉਣਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ,
ਪੋਹ ਦੀ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡੋਂ ਬਾਹਰ ਸਟੇਡੀਅਮ ਵਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਆਪਣੀ ਹਵੇਲੀ ਤੇ ਮਾਰੀ ਜਿੱਥੇ ਕਿ’
ਫਲੈਟ ਜਿੱਡੇ ਖੁੱਡੇ ਚ ਮੈਂ ਚਾਰ ਚੀਨੇ ਤੇ ਪੰਜ ਲੱਕੇ
ਕਬੂਤਰ ਰੱਖੇ ਹਨ..
ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਜਪੁਜੀ ਸਹਿਬ ਪृੜਦੇ ਉਸ ਪਿੰਡ ਤੇ ਮਾਰੀ
ਜਿੱਥੇ ਕਿ ਖੇਡ ਮੇਲੇ ਚ ਪੂਰੇ ਪੰਜਾਬ ਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕਾਂ ਤੋਂ
ਰੇਡਰ ਤੇ ਜਾਫੀ ਸਿਰਫ ਹਜਾਰਾਂ ਰਪੀਏ ਇਨਾਮ ਲਈ
ਖੇਡਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ
ਇਹ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮੁੱਲ ਕੱਢਿਆ
ਅਰਬਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਪੈਕੇਜ (ਸਲਾਨਾ ਤਨਖਾਹ) ਕਈ
ਅਰਬ ਕਰੋੜ ਰਪੀਏ ਸੀ………….

ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚृੜਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰਾਂ ਮਘ ਰਿਹਾ ਸੀ.

Published in: on January 12, 2009 at 8:33 am Comments (2)

ਕੌੜਾ ਸੱਚ

ਦੋ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਗਵਾਂਢੀ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਵਾਰਤਾਲਾਪ-

ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਸਕੀ ਪੀਂਦੀ ਏ
ਪੀਂਦੀ ਵਿੱਚ ਕਲੱਬਾਂ ਜਾ ਕੇ
ਲੋਕੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਨੇ
ਡਾਲਰ ਪੌਂਡ ਕਈ ਨੋਟ ਉਡਾਕੇ,
ਸਾਨੂੰ ਪਿੰਡ ਕਨੇਡਾ ਉਏ…….
ਸਾਨੂੰ ਪਿੰਡ ਕਨੇਡਾ ਉਏ
ਤੀਹ ਬਾਈ ਤੇਰਾ ਲਿਆਊ
ਪੰਜਾਹ ਮੰਗ ਲੈ ਬਾਪੂ ਤੋਂ
ਅੱਸੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤਰਾ ਆਊ

ਕੁੜੀ ਵਾਲੇ ਦੇਖਣ ਆਏ ਮੁੜ ਗੇ
ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਿਸਮਤ ਨੀ ਸੀ ਉੱਜੜੀ
ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਪਿਛਲੀ ਵਿਸਾਖੀ ਤੇ
ਪਜਾਮੇ ਦੀ ਸੀ ਮੂਹਰੀ ਉੱਧੜੀ

ਸ਼ਾਹੂਕਾਰ ਬੈਂਕਾਂ ਭਰਦੇ ਨੇ
ਜਮਾਂ ਹੁੰਦੇ ਨੋਟਾਂ ਦੇ ਝੋਲੇ
ਸਾਡਾ ਬੱਚਤ ਖਾਤਾ ਇੱਕੋ
ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਆृੜਤੀਏ ਕੋਲੇ

ਤੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਰੱਖ ਤਦ ਤਾਂਈਂ
ਮੈਂ ਆਇਆ ਮੋੜ ਕੇ ਨੱਕਾ
ਸੋਹਣੀ ਉਮਰ ਬੜੀ ਸੁਣਿਆ
ਕਿਉ ਜਵਾਨੀ ਕਰ ਗਈ ਧੱਕਾ

Published in: on January 23, 2009 at 5:10 am Leave a Comment

ਭੂਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰੀ ਹੋਈ

ਭੂਰਾ-ਪਿੰਡੋਂ ਪੰਜਾਹ ਕਿੱਲੋਮੀਟਰ ਚੰਡੀृਗੜ ਐ
ਚੰਡੀृਗੜ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਸ਼ਿਮਲਾ
ਓਥੇ ਹਲੀਮੂਨ ਮਨਾਂਵਾਂਗੇ
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਘਬਰਾਉਂਦੀ ਬਿਮਲਾ
ਬਿਮਲਾ-ਨੈਣੇਵਾਲ ਚ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗੂ ਹੈ ਨੀ
ਹੋਟਲ ਜੇ
ਆਹ ਜਵਾਕ ਆਪਣੇ ਮਗਰ ਕਿਉਂ ਲੱਗੇ ਆ
ਨਲੀ ਚੋਚਲ ਜੇ
ਭੂਰਾ-ਬਾਪੂ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਇਹਦੇ ਨਾਲ ਈ ਕਰਾਉਣਾ
 ਈਹ ਗੱਲ ਮਿੱਥ ਲੀ
ਚਟਨੀ ਕੁੱਟਦੀ ਬੇਬੇ ਨੇ ਘੋਟਨਾ ਚੱਕ ਲਿਆ
 ਬਾਪੂ ਨੇ ਡਾਂਗ ਖਿੱਚ ਲੀ
ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਲਵ ਕਰਦਾਂ ਬਾਪੂ
ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਦੱਸ ਲੈਣ ਦੇ
ਭੂਰਾ ਅਮਰੂਦਾਂ ਆਲੀ ਰੇਹੜੀ ਵਾਂਗੂੰ ਸਿੱਟ ਲਿਆ
ਦੇਹ ਜਿੱਥੇ ਪੈਂਦੀ ਆ ਪੈਣ ਦੇ..

Published in: on April 6, 2009 at 7:30 am Comments (2)

ਸੰਦੂਕ ਬਣ ਜਾਂ..

ਰਜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਈ ਨੂੰ ਆਵੇ ਮੇਰਾ ਸੁਪਨਾ
ਓਹੀ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਨੀਂਦ ਘੂਕ ਬਣ ਜਾਂ
ਖੇਸ ਕੰਬਲਾਂ ਦੇ ਵਾੰਗੂ ਸਾਂਭ ਲਵਾਂ ਦੁੱਖ ਉਹਦੇ
ਦਾਜ ਵਾਲਾ ਟਾਹਲੀ ਦਾ ਸੰਦੂਕ ਬਣ ਜਾਂ

ਸੀ ਵੀ ਨਾ ਆਖਾਂ ਗੁੱਸਾ ਜਰਾਂ ਹੱਸ ਕੇ
ਉਹ ਨਗੰਦੀ ਜਏ ਗਦੈਲੇ ਮੈਂ ਕਪਾਹ ਬਣ ਜਾਂ
ਸ਼ੁਰੂ ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਹੋਕੇ ਉਹਦੇ ਤੇ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂ
ਪਿੰਡ ਵਾਲੀ ਫਿਰਨੀ ਦਾ ਰਾਹ ਬਣ ਜਾਂ

ਲਵੇ ਕੱਚੀ ਅੰਗੜਾਈ ਕੋਈ ਨਾੜ ਚृੜ ਜੇ
ਜਿਹੜੀ ਮਿੱਠੀ ਜੇਈ ਹੁੰਦੀ ਆ ਉਹੋ ਚੀਸ ਬਣ ਜਾਂ
ਲੰਮੀ ਹਰ ਆਸ਼ਿਕ ਦੀ ਉਹਨੂੰ ਲੱਗ ਜੇ ਉਮਰ
ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਬਜੁਰਗਾਂ ਦੀ ਅਸੀਸ ਬਣ ਜਾਂ

ਮੈਂ ਵਿੱਚ ਉਹ, ਤੇ ਉਹ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੋਜੇ
ਜੰਮੇ ਉਹ ਨੈਣੇਵਾਲ, ਮੈਂ ਮਸ਼ੂਕ ਬਨ ਜਾਂ
ਖੇਸ ਕੰਬਲਾਂ ਦੇ ਵਾੰਗੂ ਸਾਂਭ ਲਵਾਂ ਦੁੱਖ ਉਹਦੇ
ਦਾਜ ਵਾਲਾ ਟਾਹਲੀ ਦਾ ਸੰਦੂਕ ਬਣ ਜਾਂ.

Published in: on February 3, 2009 at 7:13 am Comments (1)

ਸਿਵਿਆਂ ਦਾ ਧੂੰਆਂ

ਨਹਿਰੋਂ ਪਾਰ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਬਲੇ
ਵਿੱਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਪਰਗਟ ਹੋਵੇ
ਚੱਲੋ ਨੀ ਸਖੀਓ ਦੇਖਣ ਚੱਲੀਏ
ਕੋਈ ਆਸ਼ਿਕ ਨਾ ਸੜਦਾ ਹੋਵੇ

ਧੂੰਆਂ ਗੋਰਾ ਬੱਦਲ ਕਾਲੇ
ਚृੜ ਸਿਵਿਆਂ ਦੀ ਕਿੱਕਰ ਨੱਚੇ
ਫਕੀਰ ਆਸ਼ੀਕ ਜਾਂ ਜੋਗੀ ਹੋਊ
ਜੋ ਕਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੱਚੇ

ਚੰਮ ਸਲਾृਬਾ ਗਿੱਲਾ ਬਾਲਣ
ਉੱਤੋਂ ਪੁਰਾ ਹਵਾ ਦਾ ਵਗਦਾ
ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਚ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲ ਗੀ
ਜਿਉਂ ਸਾਗ ਨੂੰ ਤੜਕਾ ਲੱਗਦਾ

ਕੋਈ ਪੱਟਿਆ ਸਾਡੇ ਵਰਗੀ ਦਾ
ਅੱਜ ਦੁਨੀਆ ਸੁੰਨੀ ਕਰ ਗਿਆ ਨੀ
ਰੰਨ ਗਾਊ ਕਲੀਆਂ ਹੀਰ ਦੀਆਂ
ਜਿਹੜੀ ਵਿੱਚ ਪਰੇਤ ਬਣ ਵੜ ਗਿਆ ਨੀ

Published in: on February 5, 2009 at 7:04 am Comments (1)

ਬਾਹਰਲੇ ਕਾਗਜ਼

ਮੁਲਕ ਵਲੈਤੀਂ ਸੋਹਣੇ ਸੁਣੀਦੇ
ਹੁਸਨ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਅੱਡੇ
ਮਾਹੀ ਠੰਡੇ ਦੇਸ਼ੀਂ ਉਠਗੇ
ਸੁੰਨੇ ਕਲੀਰੇ ਛੱਡੇ
ਪਾਕੇ ਕੋਠੀਆਂ ਜਿੰਦੇ ਲਾਗੇ
ਸ਼ਾਹੂਕਾਰ ਵਪਾਰੀ ਵੱਡੇ
ਵਾਹਣ ਰੇਤਲੇ ਪੱਧਰ ਕੀਤੇ
ਲਾ ਟਿੱਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੱਡੇ
ਚਿੱਤ ਲੱਗ ਗਿਆ ਉਹਦੇ ਨਾਲ
ਜੀਹਦੇ ਪਿੰਡ ਚ ਚਲਦੇ ਗੱਡੇ…….

ਫਿਰਦਾ ਵੇਹਲਾ ਕੌਲੇ ਕੱਛਦਾ
ਸ਼ਰੀਕਾਂ ਦੇ ਤਾਹਨੇ ਜਰ ਗਿਆ ਹੋਊ
ਪृੜ ਲਿਖ ਡਿਗਰੀਆਂ ਖੂਹ ਖਾਤੇ
ਬਾਪੂ ਦੀ ਘੂਰ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹੋਊ
ਬਨਾ ਲਿਮਟ ਪੰਜ ਕਿੱਲੇ ਝੋਨੇ ਦੀ
ਸਹਿਕਾਰੀ ਬੈਂਕ ਤੋਂ ਫृੜ ਗਿਆ ਹੋਊ
ਲੰਬੀ ਲੈਨ ਅੰਬੈਸੀ ਮੂਹਰੇ ਹੈ
ਕੋਈ ਜਾਕੇ ਫਾਡੀ ਖृੜ ਗਿਆ ਹੋਊ
ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹਵਾਈ ਪਿੰਡ ਉੱਤੋਂ ਲੰਘਿਆ
ਕੋਇ ਬਾਹਰਲੇ ਕਾਗਜ਼ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਊ

Published in: on February 13, 2009 at 8:55 am Leave a Comment

ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਓਸ ਪਿੰਡ

ਜੀ ਟੀ ਰੋਡ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਕਬਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ
ਰਾਹ ਆਉਣ ਦੇਓ..
ਜਿਉਂਦੀ ਲਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲੱਖ ਲੱਗੀਆਂ
ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਓਸ ਪਿੰਡ
ਜਾ ਆਉਣ ਦੇਓ….
ਜੀ ਟੀ ਰੋਡ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਕਬਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ
ਰਾਹ ਆਉਣ ਦੇਓ..

ਅਸੀਂ ਫਿਰਨੀ ਤੋਂ ਹੀ ਮੁੜਦੇ ਰਹੇ
ਨਾ ਗਲੀ ਸੱਜਣ ਦੀ ਲੰਘ ਹੋਈ
ਨਾ ਡਰ ਸੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦਾ
ਜੇ ਗਲੀ ਅੱਗੇ ਜਾ ਬੰਦ ਹੋਈ
ਲਾਹ ਸੰਗਲ ਭਰਿੰਡਾਂ ਖਾਣਿਆਂ ਦੇ
ਅੱਜ ਰਗਾਂ ਆਸ਼ਿਕ ਦੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ
ਖਾ ਆਉਣ ਦੇਓ….
ਜੀ ਟੀ ਰੋਡ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਕਬਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ
ਰਾਹ ਆਉਣ ਦੇਓ..

ਜਿੱਥੇ ਹੁਣ ਸੜਕਾਂ ਬਣੀਆਂ ਨੇ
ਉਹ ਵੇਲਿਆਂ ਰਾਹ ਇਹ
ਕੱਚੇ ਸੀ
ਜਿੱਥੇ ਠੇਕਾ ਓਥੇ ਪਿੱਪਲ ਸੀ
ਸਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸੱਜਣ
ਹੱਸੇ ਸੀ
ਮੇਰੀ ਕਬਰ ਤੇ ਸੌ ਦਾ ਨੋਟ ਰੱਖੋ
ਪਿੱਪਲ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਠੇਕੇ ਤੇ
ਚृੜਾ ਆਉਣ ਦੇਓ…..
ਜੀ ਟੀ ਰੋਡ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਕਬਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ
ਰਾਹ ਆਉਣ ਦੇਓ..

ਜਦ ਲੁਕਣ ਮਿਚਾਈਆਂ ਖੇਡਦੇ ਸੀ
ਨਾ ਸੋਹਣੇ ਕਦੇ ਥਿਆਉਂਦੇ ਸੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਦਕਾ ਹੀ
ਅਸੀਂ ਮਿੱਤ ਪੁਗਾਕੇ ਆਉਂਦੇ ਸੀ
ਖਬਰੈ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਲੱਭ ਜਾਵੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੱਥ ਦਾਈ ਨੂੰ
ਲਾ ਆਉਣ ਦੇਓ…..
ਜੀ ਟੀ ਰੋਡ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਕਬਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ
ਰਾਹ ਆਉਣ ਦੇਓ..
ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਓਸ ਪਿੰਡ
ਜਾ ਆਉਣ ਦੇਓ….

Published in: on February 27, 2009 at 6:52 am Leave a Comment

ਕੁਝ ਸਤਰਾਂ

ਪੋਹ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਕੱਟਦੇ ਨਾ
ਢਿੱਲੇ ਮੰਜੇ ਚੂਲਾਂ ਦੇ
ਕੱਚੀ ਉਮਰ ਉਲਾਂਭੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ
ਮੂੰਹ ਤਿੱਖੇ ਜੰਮਦੀਆਂ ਸੂਲਾਂ ਦੇ
ੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱ
ਜਾਂ ਇਸ਼ਕੇ ਵਿੱਚ ਗੋਤੇ ਲਾਵੇ
ਗੁृੜਤੀ ਝਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ
ਜਾਂ ਵੈਲੀ ਬਣਕੇ ਵੈਰ ਕਮਾਵੇ
ਅੰਨੀ ਉਮਰ ਜਵਾਨੀ ਦੀ
ੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱ
ਸੱਤ ਬੂਰੀਆਂ ਚੋਣ ਵਾਲੀਏ
ਪਾ ਕਿੱਕਲੀ ਪੱਬਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮ ਕੇ
ਮਾਰ ਹੁਲਾਰਾ ਇਓਂ ਪੀਂਘ ਨੂੰ
ਉੱਡੀ ਆ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਪੱਤ ਚੁੰਮ ਕੇ
ੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱ
ਖੈਰਾਂ ਪਾਉਂਦੀ ਬੁੱृਲ ਜੇ ਟੁੱਕਦੀ ਨਾ
ਨਾ ਕਿੱਤਾ ਜੋਗ ਬਦਨਾਮ ਹੁੰਦਾ
ਜਾ ਟਿੱਬੇ ਅਲਖ ਜਗਾਉਂਦੇ ਨਾ
ਟਿੱਲਾ ਪਿੰਡ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ਰੇਆਮ ਹੁੰਦਾ
ੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱੱ
 ਨਾਂਹ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲ ਗਿਆ ਵਾਕਫ ਹੱਥ
ਚੀਚੀ ਵਿੱਚ ਛੱਲਾ ਹੋਰ ਲੱਗਦਾ
ਅੱਜ ਫੇਰ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਹੁਸਨਾਂ ਤੇ
ਨਹੀਂ ਚੱਲਿਆ ਉੱਕਾ ਹੀ ਜੋਰ ਲੱਗਦਾ

Published in: on April 6, 2009 at 7:26 am Comments (1)

ਇਸ਼ਕ ਮਜ਼ਾਜੀ

ਅਸਲੋਂ ਹੀ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸਾਡੀ ਯਾਰੀ
ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਨੌਟੀ ਹੋ ਗਈ
ਕਿਸੇ ਮਣਕਾ ਕਰਾ ਛੱਲਾ ਚੀਚੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ
ਗਾਨੀ ਅੱਜ ਫੇਰ ਤੇਰੀ ਛੋਟੀ ਹੋ ਗਈ

ਵੇਚ ਕੇ ਨੀ ਹਾृੜੀ ਨਵੀਂ ਪੱਗ ਮੈਂ ਲਿਆਂਦੀ
ਓਸ ਰੰਗ ਦੀ ਨਾ ਗੁੱਤ ਕਦੇ ਗੁੰਦੀ ਤੂੰ ਪਰਾਂਦੀ
ਹੁਨ ਨਿੱਤ ਨਵੇਂ ਰੰਗ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਤੂੰ ਰੰਗਾਵੇਂ
ਤੇਰੇ ਸਦਕੇ ਲਲਾਰੀ ਦੀ ਵੀ ਰੋਟੀ ਹੋ ਗਈ
ਕਿਸੇ ਮਣਕਾ ਕਰਾ ਛੱਲਾ ਚੀਚੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ
ਗਾਨੀ ਅੱਜ ਫੇਰ ਤੇਰੀ ਛੋਟੀ ਹੋ ਗਈ

ਕਿਸੇ ਪृੜੇ ਲੇਖੇ ਕੋਲੋਂ ਅਸੀਂ ਖਤ ਜਾ ਲਿਖਾਇਆ
ਟੂਸ਼ਨ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਨੂੰ ਫੜਾਇਆ
ਸਫਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਿਹੜੀ ਹੁਣ ਖਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇ
ਐਮ ਬੀ ਡੀ ਅੰਗਰੇਜੀ  ਗੈਡ  ਮੋਟੀ ਹੋ ਗਈ
ਕਿਸੇ ਮਣਕਾ ਕਰਾ ਛੱਲਾ ਚੀਚੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ
ਗਾਨੀ ਅੱਜ ਫੇਰ ਤੇਰੀ ਛੋਟੀ ਹੋ ਗਈ

ਵੱਡੇ ਜ਼ੇਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋੜ ਕੇ ਨਿਬਾਉਣਾ
ਖਰੇ ਸਿਓਣੇ ਜਿਹਾ ਸੱਚਾ ਇਸ਼ਕ ਕਮਾਉਣਾ
ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਭਲ ਪਿੱਛੇ ਲਾਈ ਤਾਂ ਹੀਂ ਖੋਟੀ ਹੋ ਗਈ
ਕਿਸੇ ਮਣਕਾ ਕਰਾ ਛੱਲਾ ਚੀਚੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ
ਗਾਨੀ ਅੱਜ ਫੇਰ ਤੇਰੀ ਛੋਟੀ ਹੋ ਗਈ
ਗਾਨੀ ਅੱਜ ਫੇਰ ਤੇਰੀ ਛੋਟੀ ਹੋ ਗਈ

Published in: on April 15, 2009 at 10:03 am Comments (1)

ਅੱਜ ਦਿਆ ਗੀਤਕਾਰਾ..

ਅੱਜ ਦਿਆ ਗੀਤਕਾਰਾ ਗੀਤ ਜੇ ਲਿਖਣ ਲੱਗੇ
ਲਿਖੀ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਹਾਲ ਵੇ ।
ਉੱਚੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਟੀਸੀ ਨੂੰ ਖ਼ਿਆਲ ਛੋਹੇ,
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ ਚਾਲ ਵੇ ।
ਨੰਗਾ ਨਾ ਸ਼ਬਦ ਹੋਵੇ ਹੋਛਾ ਨਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੋਵੇ,
ਹੋਵੇ ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਵਾਂ ਰੌਲੀ ਪਾਈ ਵੇ ।
ਕਿਰਤੀ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚੋ ਮੁੜ੍ਹਕੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆਵੇ,
ਹੋਵੇ ਕਿਰਸਾਣ ਦੀ ਕਮਾਈ ਵੇ ।
ਗੀਤ ਹੋਵੇ ਸਿਆਣੇ ਜਿਹੇ ਬਾਪੂ ਦੀਆਂ ਸੁਖ਼ਨਾਂ ਦਾ,
ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਸੱਚ ਨਾਲ ਵੇ ।
ਅੱਜ ਦਿਆ ਗੀਤਕਾਰਾ…….

ਸੁਣ ਲੈ ਲਿਖਾਰੀਆ ਤੂੰ, ਗੀਤ ਲਿਖੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ,
ਲਿਖੀ ਜਾਵੀ ਦੇਸ਼ ਕੌਮੀ ਪਿਆਰ ਵੇ ।
ਗੀਤ ਲਿਖੀ ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ, ਭਾਈਆਂ ਦੀ ਉਮੰਗ ਵਾਲੇ,
ਰੱਖੜੀ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰ ਵੇ ।
ਛਾਪਾਂ ਛੱਲੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਲਿਖਦੇ ਲਿਖਾਰੀਆ ਤੂੰ,
ਸੱਭਿਅਤਾ ਦਾ ਭੁੱਲ ਕੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵੇ ।
ਅੱਜ ਦਿਆ ਗੀਤਕਾਰਾ…….
.
ਹੁਸਨ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ, ਤੀਜਾ ਦੌਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦਾ,
ਚੌਥੇ ਸੁਹਣੇ ਨੈਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ।
ਪੰਜਵੇ ‘ਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਨਈ, ਚੌਹਾਂ ‘ਚ ਉਲਝ ਜਾਨ,
ਐਵੇ ਰੋਜ਼ ਗੰਦਗੀ ਹੁੰਘਾਲਦੇ ।
ਪੰਜ ਭੂਤ, ਪੰਜੇ ਤੱਤ, ਪੰਜ ਪੀਰ, ਪੰਜੇ ਵੈਰੀ,
ਸੱਤੀ ਵੀਹੀ ਕੂੜ ਨਾ ਉਛਾਲ ਵੇ ।
ਅੱਜ ਦਿਆ ਗੀਤਕਾਰਾ……..

ਗੀਤ ਲਿਖੀ ਫ਼ਸਲਾਂ ਦਾ, ਹਾੜੀ ਅਤੇ ਸੌਣੀਆਂ ਦਾ,
ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੇ ਸਾਲ ਦਾ ।
ਗੀਤ ਲਿਖੀ ਮਿਲਣੀ ਵਿਛੋੜਿਆਂ ਦਾ ਲਿਖੀ ਭਾਵੇ,
ਹੋਵੇ ਸੁੱਚੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾ ।
ਨੰਗਾ ਕਰ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੋਰ ਤੇ ਉਚੱਕਿਆਂ ਨੂੰ
ਹੱਥ ਫੜ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਢਾਲ ਵੇ
ਅੱਜ ਦਿਆ ਗੀਤਕਾਰਾ ਗੀਤ ਜੇ ਲਿਖਣ ਲੱਗੇ
ਲਿਖੀ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਹਾਲ ਵੇ ।
ਰਚਨਾ- ਸਰਦਾਰ ਮਲਕੀਤ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ (ਪੀ ਟੀ ਆਈ ਮਾਸਟਰ, ਸ.ਸੈ.ਸ.ਨੈਣੇਵਾਲ)

Published in: on April 20, 2009 at 8:48 am Leave a Comment

ਅਰਦਾਸ

ਖ਼ੂਨ ਵਿਚ ਰੱਬਾ ਲਾਲੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀਂ ਅਜਿਹੀ,
ਸਾਡੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਸਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਰਹੇ ।
ਬਾਜ਼ੂਆਂ ‘ਚ ਦੇਵੀਂ ਸਾਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜਿਹੀ,
ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਗੰਡਾਸਿਆਂ ਦੀ ਹੋੜ ਨਾ ਰਹੇ ।

ਕਦਮਾਂ ਅਸਾਡਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਟਿਕੀ ਜਾਣ ਦੇ ।
ਮਨ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ‘ਚੋਂ ਪਿਆਰ ਦਿਸੀ ਜਾਣ ਦੇ ।
ਦੇਵੀਂ ਤੂੰ ਜ਼ਬਾਨ ‘ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਮਿਠਾਸ ਸਾਨੂੰ,
ਮਿਸਰੀ, ਪਤਾਸਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਰਹੇ ।
ਖੂਨ ਵਿਚ ਰੱਬਾ ਲਾਲੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀਂ ਅਜਿਹੀ……

 ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਅੰਬਰੋਂ ਸਿਤਾਰੇ ਚੁਣੀ ਜਾਣ ਦੇ ।
ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ‘ਚੋਂ ਨਗਾਰੇ ਸੁਣੀ ਜਾਣ ਦੇ ।
ਡਾਕ ਵਿਚ ਪਾਉਣ ਲਈ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤ ਸਾਨੂੰ,
ਟਿਕਟੀ-ਲਫ਼ਾਫਿ਼ਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਰਹੇ ।
ਖ਼ੂਨ ਵਿਚ ਰੱਬਾ ਲਾਲੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀਂ ਅਜਿਹੀ….

ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਲਈ ਬਜਾ ਬਣ ਜਾਣ ਦੇ ।
ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਨੇਮ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾ ਬਣ ਜਾਣ ਦੇ ।
ਸੋਚ ਨੂੰ ਬਣਾ ਦੇਹ ਐਸੀ ਪੱਥਰ ‘ਤੇ ਲੀਕ ਸਾਨੂੰ,
ਝੂਠਿਆਂ ਕਿਆਫਿ਼ਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਰਹੇ ।
ਖੂਨ ਵਿਚ ਰੱਬਾ ਲਾਲੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀਂ ਅਜਿਹੀ……

ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਹੀ ਕਾਰ ਕਰੀ ਜਾਣ ਦੇ ।
ਵੰਡ ਕੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਭਰੀ ਜਾਣ ਦੇ ।
ਰੋਮ ਰੋਮ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰਾ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਸੰਧੂ,
ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਇਜ਼ਾਫਿ਼ਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਰਹੇ ।
ਖੂਨ ਵਿਚ ਰੱਬਾ ਲਾਲੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀਂ ਅਜਿਹੀ……
ਸਾਡੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਸਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਰਹੇ ।

Published in: on April 27, 2009 at 5:10 am Comments (4)

ਅੱਜ ਫੇਰ ਉਸ ਰਾਤ ਵਾਂਗੂੰ………….

ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਚੁੰਨੀ ਫੇਰ ਉਸਨੇ ਵਾਲ ਝਟਕਾਏ ਸੀ
ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਉਸਦੇ ਪਿੰਡ ਜਿਉਂ ਜੰਨ ਚ ਆਏ ਸੀ
ਓਹੀ ਘਟਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਵਿੜਕਾਂ ਲੈ ਰਹੀਆਂ
ਅੱਜ ਫੇਰ ਉਸ ਰਾਤ ਵਾਂਗੂੰ ਕਣੀਆਂ ਪੈ ਰਹੀਆਂ

ਇੱਕ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੁਗਨੂੰ ਜਿਉਂ ਵਿੱਚ ਸਬਾृਤ ਦੇ
ਦੂਜੀ ਬਿਜਲੀ ਲਿਸ਼ਕੇ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਦੇ
ਤੇਸੇ ਵਾਂਗੂੰ ਸੀਤ ਹਵਾਵਾਂ ਹਿੱਕ ਨਾਲ ਖਹਿ ਰਹੀਆਂ
ਅੱਜ ਫੇਰ ਉਸ ਰਾਤ ਵਾਂਗੂੰ………….

ਬੱਦਲ ਗਰਜਣ ਤੇ ਸਾਹ ਉਹਨੂੰ ਰੁਕ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ
ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਦੀ ਛੱਤ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਚੋਂ ਪਾਣੀ ਚੋਂਦਾ ਸੀ
ਪਰਨਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅੌਕਾਤ ਦੇਖਣੀ,ਕੱਚੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ
ਅੱਜ ਫੇਰ ਉਸ ਰਾਤ ਵਾਂਗੂੰ………….

ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਲੱਗੀ,ਬਠਿੰਡੇ ਜਾਂ ਬਰਨਾਲੇ ਦੀ
ਘੁੱਟਵੀਂ ਜੀਨ ਤੰਗ ਝੱਗੀ,ਕੰਜ ਜਿਉਂ ਕੌਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦੀ
ਮੋੜੀਆਂ ਮੇਰੇ ਪਜਾਮੇ ਦੀਆਂ ਮੂਹਰੀਆਂ,ਮੈਨੂੰ ਪੇਂਡੂ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ
ਅੱਜ ਫੇਰ ਉਸ ਰਾਤ ਵਾਂਗੂੰ………….

ਸੂਟ ਬੂਟ ਨੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਕਾਰ ਚ ਬਿਠਾ ਲਈ
ਲਾਹ ਕੇ ਸਟੈਂਡ ‘ਹੀਰੋ ਜੈੱਟ’ ਦੀ ਮੈਂ ਵੀ ਚੈਣ ਚੜਾ ਲਈ
ਪਸ਼ੂ ਵੇਹਲੜਾ ਅੰਦਰ ਕਰਦੇ,ਘਰਦੀਆਂ ਬੁੜੀਆਂ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ
ਅੱਜ ਫੇਰ ਉਸ ਰਾਤ ਵਾਂਗੂੰ ਕਣੀਆਂ ਪੈ ਰਹੀਆਂ

Published in: on May 4, 2009 at 6:48 am Comments (3)